ุดไฟ!
หยางชูพูด “พวกเราอยู่ด้านล่าง ก้อนหินอยู่ด้านบนเป็นการเปรียบเทียบที่ไม่ถูกต้องสักเท่าใด”
หมิงเวยคิด “ก็จริง มีวิธีการปรุงอีกวิธีหนึ่งคือล้างอาหารให้สะอาดห่อด้วยใบบัวแล้วนำฝังดิน จากนั้นจุดไฟเผาด้านบน ตอนที่อยู่ในป่ากับท่านอาจารย์ ข้าชอบกินแบบนี้มาก อาหารที่ถูกย่างไม่ค่อยกรอบแต่ก็ชุ่มฉ่ำ…”
“….” หยางชูดันดินเปียกขึ้นเพื่อปิดกั้นคลื่นความร้อนและถามนางว่า
“ท่านต้องเปรียบเทียบเช่นนี้ด้วยหรือ”
หมิงเวยขอโทษ “มื้อเที่ยงกินอาหารบิณฑบาตยังไม่อิ่มเลยข้าเลยทนไม่ไหว”
ไฟเริ่มรุนแรงขึ้น และแม้ว่าจะถูกบังด้วยร่มหนังฉลาม แต่ความร้อนก็ยังคงสูงขึ้นเรื่อยๆ ทำให้หายใจยากลำบากขึ้น
หยางชูทำได้เพียงพยายามขุดต่อไปอย่างถึงที่สุด มีเพียงดินเปียกด้านล่างเท่านั้นที่สามารถทำให้พวกเขาเย็นลงได้
“ติง!” ดูเหมือนกริชจะไปสัมผัสอะไรบางอย่างเข้า เขาเลิกคิ้วแล้วใช้แรงขุดต่ออีกหน่อยเพื่อยกดินออกมา
“อิฐงั้นหรือ” หยางชูแทงอยู่สองครั้ง “คงไม่สามารถขุดสุสานของผู้อื่นได้”
หมิงเวยสำลักควันไฟจนไอออกมาแล้วพูดว่า “ที่นี่ไม่สามารถเป็นสุสานได้ ฮวงจุ้ยไม่ดี ผู้ใดจะคิดมาฝังศพที่นี่กัน สมองคงมีปัญหาแน่”
“แล้วนี่คืออันใดกัน”
หมิงเวยลองสัมผัสและสงสัย “วัสดุเช่นนี้เป็นสุสานจริงๆ…”
หยางชูมองนาง “พวกเราขุดต่อไปดีหรือไม่ หากเป็นสุสานของผู้อื่นจริงๆ ขุดต่อไปเช่นนี้คงต้องอยู่กับซากศพ”
หมิงเวยเงยหน้ามอง “ท่านอยากโดนย่างจนกลายเป็นไก่ยัดไส
