เรื่องกับหลิ่วหยางจวิ้นอ๋อง เขาแอบเล็ดลอดหนีไปอย่างแยบยล หลังจากถูกเกิงซานสืบพบเข้าเขาก็ฆ่าทิ้งในทันที”
หยางชูครุ่นคิด “อันที่จริงมีเรื่องหนึ่งที่ก่อนหน้านี้ข้าคิดไม่ออก สายลับเหรียญทองอย่างเกิงซานตายในการปฏิบัติหน้าที่ไม่น่าแปลก แต่ที่แปลกก็คือไม่มีเบาะแสหลงเหลืออยู่เลย การจัดการให้ผู้อื่นมารายงานการเสียชีวิตเป็นเพียงวิธีการพื้นฐานที่สุดของสายลับของหวงเฉิงซือ ไม่ใช่เพราะว่าเขาคิดว่าตนเองจะตาย”
“เป็นไปได้หรือไม่ว่าเขาตายโดยไม่รู้ตัว”
หยางชูตอบ “คงเป็นเพราะเขาไม่รู้ตัวว่ากำลังจะตาย บางทีเขาอาจรู้สึกว่านี่เป็นเพียงภารกิจง่ายๆ ไม่จำเป็นต้องทิ้งเบาะแสใดไว้”
ทั้งสองมองหน้ากันต่างคนต่างเห็นความสงสัยในดวงตาของกันและกัน
“ข้าใช้ปิ่นทองล่อให้พวกเขาส่งคนมาขโมยซึ่งเท่ากับว่าทำให้เรื่องออกสู่ภายนอก” หมิงเวยพูด
หยางชูพยักหน้า “เราเลยจงใจล่อพวกเขาออกมา แน่นอนว่าเขาต้องรู้อยู่แก่ใจ”
“เขาไม่มาไม่ได้” หยางชูพูด “พวกเราไม่กลัวเพราะมีไพ่ตาย แต่เขาต้องหวาดหวั่นแน่”
“ปัญหาอยู่ที่ตรงนี้” หมิงเวยถอนหายใจ “ตามวิธีของนายท่านสามเมื่อก่อน ถ้าเราคุกคามเขาไปเช่นนี้ ท่านคิดว่าเขาจะเลือกทางใด”
หยางชูชะงักแล้วพึมพำ “ตัดรากถอนโคน…”
เขาอดไม่ได้ที่จะเงยหน้ามองไปที่ด้านบน
“ท่านระดมคนมากี่คน” คำถามนี้ดูเหมือนจะถามช้าไปหน่อย
หยางชูตอบ “ข้าให้ป้ายคำสั่งแก่เหลยหงไป ถ้าไม่มีอันใดผิดพลาดเขาจะนำกองทหารของเขาไปที่เขาซิ่วเฟิง”
