นอกนะขอรับ หากนายท่านสี่มีเรื่องอันใดสั่งการมาได้เลยขอรับ”
พูดจบก็รีบร้อนออกไป ก่อนหน้านี้ที่นี่มีผีหลอก! ผู้ใดจะรู้ว่ามีอะไรอยู่ในห้องนี้กัน
ชายชราเดินออกไปในห้องจึงเหลือเพียงคนเดียว นายท่านสี่ยื่นมือออกมาเปิดฝาโลง ในโลงศพเผยให้เห็นใบหน้าซีดเซียวของฮูหยินสาม
แม้ว่าก้อนน้ำแข็งและเครื่องเทศที่ช่วยกันการเน่าเสียจะรักษาร่างกายไว้ได้ แต่หลังจากเสียชีวิตไปหลายวันใบหน้าของฮูหยินสามก็สูญเสียความงดงามไปและกลายคนน่าเกลียด
แต่ในสายตาของนายท่านสี่ไม่มีความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย
เขาสัมผัสโลงศพอย่างเลื่อนลอย น้ำตาปรากฏขึ้นรอบดวงตาแล้วครู่หนึ่งก็ไหลอาบแก้ม
เขาร้องไห้ไร้เสียงสะอื้นในตอนแรก แต่สุดท้ายเขาก็ร้องไห้ออกมาอย่างขมขื่น เสียงร้องไห้แผ่วเบาลอยออกไปข้างนอก ชายชราได้ยินก็ตัวสั่นรู้สึกหนาวสั่นทั้งๆ ที่นั่งรับแสงแดดอยู่
นายท่านสี่บอกว่ามาดูแทนนายท่านสาม เขาร้องไห้อย่างเจ็บปวดเช่นนี้หรือว่า…เข้าสิงงั้นหรือ
ม่านหนาทึบแยกห้องด้านหลังออกกลายเป็นโลกส่วนตัว ก้อนน้ำแข็งหนาทำให้เกิดความหนาวเย็น และสร้างบรรยากาศแห่งความตาย
น้ำเสียงต่ำดังแผ่วเบาภายในโลกเล็กๆ แห่งนี้
“อาอวี๋ สิบแปดปีที่ข้าไม่กล้าเรียกท่านแบบนี้ ทุกวันข้าฝันว่าย้อนกลับไปในวันที่พบท่านครั้งแรก ท่านทัดดอกไห่ถังไว้ที่หู”
“เราพบกันครั้งแรกที่วัดเป่าหลิง ท่านได้รับบาดเจ็บที่ขา ข้าเลยแบกท่านกลับไปที่วัดเพื่อขอความช่วยเหลือ ท่านอาจไม่รู้ว่าในระยะ
