ทางสั้นๆ นั้นเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุดในชีวิตของข้า”
“เดิมทีข้าคิดว่ารอให้ผ่านช่วงสอบระดับเมืองไปก่อนแล้วค่อยไปขอให้ท่านป้ามาสู่ขอท่าน แต่ผู้ใดจะคิดเล่าว่าผ่านไปไม่กี่วันก็ได้ข่าวว่าพี่สามจะแต่งงานกับท่าน”
นายท่านสี่เงยหน้าขึ้นราวกับว่าวิธีนี้จะช่วยให้น้ำตาไหลน้อยลง
“ข้าไม่กล้าแข่งกับพี่สาม เขาเป็นพี่ ข้าเป็นน้อง เขาฉลาดมีความสามารถ แต่ข้านั้นธรรมดาหาใดเปรียบ เขาเป็นคนสุภาพ อ่อนน้อมถ่อมตน ข้าเป็นคนใจร้อนบ้าบิ่น…ท่านเป็นสตรีที่มีจิตใจงาม คู่ควรกับสุภาพบุรุษเช่นเขา แต่กับข้าท่านกลับเป็นของมีค่าที่ไม่อาจเอื้อมมาชื่นชมได้”
“แต่หัวใจของข้าราวกับถูกมีดกรีด! หลายครั้งที่ข้าทนไม่ไหวอยากบอกกับท่านว่าคนที่ช่วยท่านในวันนั้นคือข้า คือข้าหมิงชาง ไม่ใช่หมิงเชิน!”
นายท่านสี่กัดฟันแน่นจนกล้ามเนื้อแก้มเกร็งราวกับว่าเขาย้อนเวลากลับไป แต่สุดท้ายเขาก็ถอนหายใจอย่างไร้ประโยชน์
“วันนั้นข้าไปที่หน้าจวนท่านโดยไม่รู้ตัว นั่งอยู่ในโรงน้ำชาฝั่งตรงข้าม ท่านออกมาข้างนอกกับพี่สะใภ้ของท่านแล้วได้ยินพวกท่านพูดถึงพี่สาม แววตาของท่านเปี่ยมไปด้วยความสุข…”
“ผู้ที่ท่านหลงรักคือพี่สาม บุรุษที่ดีที่สุดในตงหนิง เขาเป็นคนอ่อนโยน มีความสามารถโดดเด่นตั้งแต่ยังไม่ทันได้เข้าพิธีสวมหมวกได้รับจวี่เหยิน[1] รอเข้าสอบขุนนางระดับสูงในปีถัดไป…ถ้าหากตอนนั้นบอกให้ท่านรู้ว่าคนที่ท่านพบในครั้งแรกเป็นข้า ท่านจะผิดหวังเพียงใดกันที่คุณ
