ชายสี่แห่งตระกูลหมิงเทียบกับพี่ชายของเขาไม่ได้เลย”
“ข้ายอมแพ้แล้วในตอนที่พี่สามหมั้นหมายกับท่าน ท่านป้าก็หมั้นหมายให้ข้าด้วย ข้าจึงถือว่าตนเองฝันไป! ไม่เคยพบเจอท่านมาก่อน”
“พอท่านออกเรือนกับพี่สามแล้วเดินทางไปเมืองหลวง ปีถัดมาท่านก็กลายเป็นฮูหยินของจิ้นซื่อ[2] ส่วนข้าตบแต่งภรรยาเป็นเพียงสามีภรรยาเหมือนผู้อื่นเขา”
“อันชื่อเป็นสตรีที่ดีมาก ข้าตัดสินใจที่จะลืมท่านและมีชีวิตที่ดี เดิมทีข้าคิดว่าตนเองทำได้ ผ่านไปแปดปีข้าไม่เคยนึกถึงท่านเลย ผู้ใดจะรู้เล่าว่าพอได้รับข่าวการตายของพี่สาม…”
นายท่านสี่ก้มหน้าลง และน้ำตาที่เหือดแห้งก็ไหลออกมาอีกครั้ง “เมื่อเห็นท่านกลับมาพร้อมกับเสี่ยวชี ข้าบอกกับตนเองว่าจะดูแลชีวิตที่เหลือของท่านให้ดีๆ แม้จะเป็นได้แค่น้องสามีของท่านก็ตาม คิดไม่ถึงว่าจะเกิดเรื่องน้องหกขึ้น…”
เป็นอีกครั้งที่เขาไม่สามารถร้องไห้เสียงดังได้ มือจับปกคอเสื้อไว้แน่น
“อาอวี๋! ข้าขอโทษท่าน! พวกเขาทำเช่นนั้นกับท่านแต่ข้ากลับไม่กล้าที่จะคัดค้าน ความรุ่งโรจน์ของตระกูล คำคำนี้ทำให้ข้าแทบหายใจไม่ออก ทำให้ข้ารู้ว่าตนเองเป็นแค่ไอ้เลวผู้หนึ่งเท่านั้น!”
“ข้าไม่กล้า! พี่สามเป็นคนที่ฉลาดและเด็ดขาด ข้าไม่สามารถเอาชนะเขาได้! ข้าไร้ความสามารถเช่นนี้ ไม่กล้าที่จะสู้ในตอนแรก หลังจากนั้นก็ช่วยอะไรท่านไม่ได้อีก…”
นายท่านสี่นึกถึงวันนั้น เขาเป็นเหมือนวัวที่ถูกทำให้โกรธเป็นฟืนเป็นไฟจึงไปหานายท่านสองที่นั่น
