หมิงเวยตอบ “ถูกคนพบเห็นก็ถูกแล้ว ไม่อย่างนั้นปลาจะติดเบ็ดได้อย่างไร พวกเราจะให้ผู้ใดติดเบ็ดกัน”
หยางชูเอียงศีรษะแล้วคิด “มีเหตุผล!”
“คุณชาย!” อาสวนตะโกนจากด้านบนจากนั้นก็โยนร่มลงมา
หมิงเวยเลิกคิ้วและมองไปที่ร่ม “ทำไมข้ารู้สึกว่าร่มคันนี้มีความลับอยู่”
หยางชูหัวเราะอย่างคาดเดาไม่ได้ แต่ไม่ตอบคำถามอันใด
…………..
ภายในวัดเป่าหลิง กำลังมีการแสดงเรื่องราวทางพระพุทธศาสนา บนเวทีอันยิ่งใหญ่พระภิกษุสงฆ์จำนวนมากสวมเครื่องแต่งกาย และใช้ทักษะที่ไม่ค่อยชำนาญทำการแสดงเรื่องราวทางพุทธศาสนา
ฉีตงจวิ้นอ๋อง และเจ้าหน้าที่ตงหนิงหลายคนนั่งอยู่ในห้องโถงในเวลานี้ต่างชมแล้วยิ้มไปกับการแสดง
นี่เป็นภาพหายากที่จวิ้นอ๋องและเจ้าหน้าที่จะมีโอกาสมาอยู่ด้วยกัน อย่างไรก็ตามฉีตงจวิ้นอ๋องเป็นผู้ที่มีกฎระเบียบ และไม่ค่อยมีปฏิสัมพันธ์กับเจ้าหน้าที่เป็นการส่วนตัว โอกาสที่ได้ร่วมสนุกกับผู้คนจำนวนมากเช่นนี้เพิ่งจะมีโอกาสได้สัมผัส
เจี่ยงเหวินเฟิงเองก็อยู่ที่นี่ด้วยเช่นกัน ใบหน้าของเขาเปื้อนรอยยิ้ม
เขาบอกแล้วว่าตอนที่เขาต้องเดินทางกลับไม่จำเป็นต้องจัดงานเลี้ยง เพราะฉะนั้นผู้คนที่วัดเป่าหลิงในวันนี้ก็เหมือนเป็นการอำลาเขาไปในตัว
รถม้าของหน่วยลาดตระเวนจัดเสร็จเรียบร้อยหมดแล้วเชื่อว่าพวกเขาคงจะออกเดินทางภายในไม่กี่วัน ซึ่งทำให้เจ้าหน้าที่ตงหนิงมีความสุขมาก
พอส่งเขาเสร็จก็ถือว่าหายใจโล่งแล้ว!
หลายวันมานี้เป็นเพราะเจี่ยงเหวินเฟิงพ
