หยางจวิ้นอ๋องลูกพี่ลูกน้องของเขาถูกตัดสินว่าเป็นกบฏ ซึ่งทำให้เขานอนไม่หลับมาหลายเดือนแล้ว
น่ากลัวเกินไป…เขาไม่อยากเป็นเช่นนั้น
“ถ้าอย่างนั้นควรทำอย่างไรดี”
ฉีตงจวิ้นอ๋องคิดถึงเรื่องนั้นก็อดไม่ได้ที่จะบ่นอีกครั้ง “หากท่านรู้ว่าของสิ่งนั้นสำคัญ เหตุใดไม่หาที่ซ่อนให้ดีกว่านี้”
“เป็นความผิดของข้าน้อยเองขอรับ” นายท่านสามก้มหัว “ในตอนนั้นมีสายลับกำลังจับตามองข้าน้อย ข้าน้อยจึงต้องมอบของสิ่งนั้นให้ตระกูลจี้ ฝากนางนำกลับมาที่ตงหนิง ในช่วงหลายปีที่ผ่านมานางเก็บตัวอยู่แต่ในเรือน ไม่ออกไปที่ใด ข้าน้อยเลยคิดว่าฝากไว้กับนางน่าจะปลอดภัยที่สุด ไม่คิดว่าจะผิดพลาดเช่นนี้…”
ฉีตงจวิ้นอ๋องอดกลั้นความไม่พอใจของตนไว้แล้วกล่าวปลอบประโลมเขา
“เรื่องนี้จะโทษท่านไม่ได้ ท่านจัดการของสิ่งนั้นตั้งแต่เนิ่นๆ แล้ว จนกระทั่งตอนนี้…ผู้ใดจะคิดว่าคนโง่จะกลายเป็นคนเก่งขึ้นมาได้แล้วยังไปสมรู้ร่วมคิดกับพวกเขาด้วย”
“ดังนั้นข้าน้อยจึงต้องการชดเชยความผิดพลาดในครั้งนี้!” นายท่านสามเงยหน้าขึ้นและกล่าวอย่างแน่วแน่ “ท่านอ๋องเราไม่มีเวลามากแล้ว พวกเราจำเป็นต้องลงมือตอนนี้ถึงจะหยุดพวกเขาได้ทัน”
ฉีตงจวิ้นอ๋องเลิกคิ้ว “เปิ่นหวางเชื่อใจท่าน แต่จะให้ลงมืออย่างไร หากพวกเราจะลงมือต้องมีเหตุผลกับพวกเขาด้วย”
นายท่านสามเงยหน้าอันหล่อเหลาขึ้นแล้วพูดอย่างจริงใจ “สร้างเรื่องขึ้นมาแล้วก็ไม่สามารถวางมือได้ พวกเขาแสร้งทำเป็นนัดพบกันถ้าอย่างนั้น
