“ท่านแน่ใจหรือว่าพวกเขาพบเบาะแสจริงๆ”
“มีความเป็นไปได้อยู่สองอย่าง หนึ่งคือพวกเขายังไม่รู้เรื่องราวภายใน แต่จงใจให้พวกเราติดเบ็ด สองคือพวกเขาพบเบาะแสเข้าแล้ว และรอพวกเราเข้าไปติดเบ็ดอยู่ แต่ไม่ว่าจะทางใดพวกเขาก็ต้องการให้เราติดเบ็ดอยู่ดี”
“หากเป็นเช่นนั้นเหตุใดพวกเราถึงต้องทำตามความต้องการของพวกเขาด้วยเล่า ปล่อยให้พวกเขาเสียเที่ยวไปเองไม่ดีกว่าหรือ”
นายท่านสามถอนหายใจ “เพราะพวกเราไม่สามารถรับความเสี่ยงไปมากกว่านี้อีกแล้วขอรับท่านอ๋อง!”
เขาพูดว่า “นี่ไม่ใช่การแข่งขันที่ยุติธรรม พวกเขาอาจแพ้แต่ก็สามารถใช้เวลาอีกเพียงไม่กี่ปีได้ แต่ท่านอ๋อง ท่านแพ้ไม่ได้ตราบใดที่ยังมีความเป็นไปได้เล็กน้อย หากพวกเขาหาของสิ่งนั้นพบถือเป็นภัยพิบัติสำหรับพวกเรา!”
ฉีตงจวิ้นอ๋องบีบพัดในมือของเขา
ฉินอ๋อง บิดาของเขาเสียชีวิตเมื่อสิบเก้าปีก่อน ในตอนนั้นเขายังคงเป็นฉินอ๋องซื่อจื่อที่น่าภูมิใจ
ผู้ใดจะรู้ว่าเขาจะกลายเป็นนักโทษในชั่วข้ามคืน หลังจากติดคุกหลายเดือนในที่สุดเขาก็ได้รับการปล่อยตัวแล้วทุกอย่างก็เปลี่ยนไป
ไท่จื่อ ท่านลุงของเขา ฉินอ๋องผู้เป็นบิดา จิ้นอ๋องผู้เป็นอาล้วนเสียชีวิตหมด ท่านอาคนสุดท้องจ้าวอ๋องได้กลายเป็นชูจวิน[1]คนใหม่
ต่อมาเขาก็ได้รับการแต่งตั้งเป็นจวิ้นอ๋อง ผู้คนต่างพูดว่าฮ่องเต้ทรงมีพระเมตตาต่อพี่น้องและลูกหลาน มีเพียงตัวเขาเท่านั้นที่รู้ว่าชีวิตที่ผ่านมาหลายปีนี้เป็นอย่างไร
มีข่าวมาว่าหลิ่ว
