หมิงเซียงตามมารดาไปบริจาคน้ำมันงากับเงินเสร็จ สาวใช้จากจวนจวิ้นอ๋องก็มาเชิญ
นางมีความสัมพันธ์ที่ดีกับเสี้ยนจู่ทั้งสองท่านจากจวนจวิ้นอ๋อง หากพวกนางได้พบกันก็จะเล่นด้วยกันอย่างแน่นอน
ฮูหยินสี่เองก็ทราบดีนางจึงยอมปล่อยไปแล้วกำชับหมิงเซียง “อยู่กับเสี้ยนจู่อย่าสร้างปัญหาเข้าล่ะ”
หมิงเซียงรับคำ นางรู้สึกว่าตอนนี้ตนไม่มีอารมณ์จะสร้างปัญหาอันใดเลย
เรื่องที่เกิดขึ้นมีมากเกินไป ความสัมพันธ์ระหว่างบิดามารดาดูเหมือนจะแย่ลงมาก ท่านพ่อไปนอนหลับที่ห้องหนังสืออยู่ตลอด ทั้งสองคนไม่มาพบกันเลย แต่ถึงแม้จะเจอหน้ากันแต่ก็ไม่ได้สนใจกันอยู่ดี
นางไปเล่าความกังวลของตนให้พี่ชายฟัง แต่พี่ชายกลับตอบว่านี่เป็นเรื่องของท่านพ่อกับท่านแม่ เด็กไม่ควรเข้าไปยุ่ง
เฮ้อ…ถึงนางจะอยากเข้าไปยุ่ง แต่จะทำอย่างไรได้
นางตามคนของจวิ้นอ๋องจนมาถึงวิหาร แล้วจู่ๆ นางก็เห็นเงาของคนผู้หนึ่งเดินเข้าไปก่อน
เอ๋ นั่นท่านพ่อใช่หรือไม่
หมิงเซียงคิดจะเข้าไปทัก แต่อันเซียงเสี้ยนจู่ก็พูดขึ้นมาก่อน
“อาเซียง!”
อันเซียงเสี้ยนจู่วิ่งมาจับมือนางด้วยความตื่นเต้น “ไม่เจอเจ้าตั้งนานเลย งานชมดอกไม้เมื่อคราวก่อนเจ้าก็ไม่ได้มา ถ้าไม่ใช่เพราะเทศกาลสรงน้ำพระนี้ เจ้าคงไม่มาเจอข้าเลยสินะ”
เมื่อเห็นหน้าสหายอารมณ์ของหมิงเซียงดีขึ้นเล็กน้อย นางยิ้มแล้วพูดออกไปว่า “จะเป็นไปได้อย่างไรกัน ช่วงนี้ที่เรือนมีเรื่องมากมายเกิดขึ้นจึงไม่สามารถออกมาข้างนอกได้…”
อันเซี
