ยงเสี้ยนจู่มองนางอย่างเห็นใจ “จริงสินะ…”
หมิงเซียงเหลือบมองไปยังด้านหลัง “เอ๋ พี่จินหลินเล่า”
อันเซียงเสี้ยนจู่เม้มปาก “ท่านแม่บอกว่าท่านพี่โตแล้ว ไม่สามารถมาเล่นซนกับพวกเราได้ พวกเราเล่นซนกันตรงใดหรือ”
จินหลินเสี้ยนจู่โตกว่านางสองปี ตอนนี้อายุสิบสี่ปีแล้ว
หมิงเซียงทำท่าทีเข้าใจ “อย่างนี้นี่เอง งั้นพวกเราไปเล่นที่ไหนกันดี”
อันเซียงเสี้ยนจู่คิด “งั้นไปที่สระปล่อยปลาก่อนดีหรือไม่”
“ได้” เด็กสาวทั้งสองจูงมือกันไปที่สระปล่อยปลาโดยมีกลุ่มสาวใช้รีบตามไป
วันนี้วัดเป่าหลิงมีคนมากมายจะต้องไม่ให้มีอุบัติเหตุเกิดขึ้นได้
อันเซียงเสี้ยนจู่เดินไปกระซิบไป “จริงๆ แล้วข้ารู้ความคิดของท่านพี่นะ นางน่ะ ชอบเปี่ยวเกอ!”
หมิงเซียงตกใจ “คุณชายหยางน่ะหรือ”
“อืม” อันเซียงเสี้ยนจู่ลดเสียงลงเพื่อไม่ให้ผู้ใดได้ยิน “เมื่อคืนท่านพี่นอนไม่หลับ ตอนอยู่ที่เรือนนางเดินไปเดินมาแล้วถอนหายใจ”
หมิงเซียงคิดเสี้ยนจู่กับคุณชายหยางก็เหมาะสมกันอยู่หรอกแต่ว่า…
“แต่เปี่ยวเกอไม่ได้ชอบท่านพี่!” อันเซียงเสี้ยนจู่ไม่พอใจ “แต่เขากลับไปชอบพี่สาวที่ไม่ชัดเจนของเจ้า”
ไม่ชัดเจน…หมิงเซียงได้ยินคำนี้ก็รู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย
แต่ทางฝั่งอันเซียงเสี้ยนจู่นางมักจะพูดไปโดยไม่คิดจึงไม่รู้ตัวว่าคำพูดของตนทำให้สหายรู้สึกสุดจะทน
หมิงเซียงอดกลั้นเอาไว้แล้วพูดว่า “คุณชายหยางผู้นั้นพบท่านพี่แค่เพียงครั้งเดียว ครั้งนั้นข้าก็อยู่ในเหตุการณ์ด้วย พวกเขาไม
