น่ๆ” อันเซียงเสี้ยนจู่กระซิบข้างหู
“บางทีอาจพบกันโดยบังเอิญแล้วกล่าวทักทายกันก็ได้” หมิงเซียงยังคงไม่อยากเชื่อว่าพี่เจ็ดกับคุณชายหยางมีความสัมพันธ์กันจริงๆ
“ข้าก็ไม่อยากเชื่อเหมือนกัน!” อันเซียงเสี้ยนจู่ยิ้มเย็น “เรื่องบังเอิญเช่นนี้เกิดขึ้นได้อย่างไร”
ทั้งสองจ้องมองไปสักพักกลับเห็นว่าพวกเขาเปลี่ยนทิศทางเดินไปอีกด้านหนึ่งของหินเทพธิดาซึ่งพวกนางมองไม่เห็นโดยสิ้นเชิง
อันเซียงเสี้ยนจู่รู้สึกร้อนใจ “ผ่านไปนานแล้วทำไมยังไม่ออกมา ไม่ได้การ ข้าจะออกไปดู”
“เดี๋ยว!” หมิงเซียงไม่มีทางเลือกนอกจากเดินตามไป พวกนางเดินวนไปรอบๆ เดินไปถึงใต้เนินเขาที่ยื่นออกมาบนพื้นราบซึ่งเป็นที่ตั้งของหินเทพธิดา แล้วก็เห็นเชือกห้อยลงมาจากยอดเขา
หมิงเซียงรีบดึงเสี้ยนจู่ให้ซ่อนตัวอยู่หลังโขดหิน
อันที่จริงพวกนางไม่จำเป็นต้องซ่อนตัวเลย บนภูเขาส่วนใหญ่จะเห็นในระยะใกล้ แต่ระยะทางจริงนั้นไกลมาก
เชือกเส้นนั้นที่พวกนางเห็น เพราะพวกนางอยู่ในมุมรับภาพนั้นพอดี
ผ่านไปไม่นานก็มีคนดึงเชือกแล้วไถตัวลงมา ตาของอันเซียงเสี้ยนจู่แทบหลุดออกจากเบ้า “เปี่ยวเกอ!”
คุณชายรูปงามที่เป็นลูกพี่ลูกน้องของนางไต่เชือกได้!
จากนั้นหมิงเซียงก็ร้องออกมาว่า “พี่ พี่เจ็ด!”
นางรู้ว่าพี่เจ็ดกำลังฝึกวรยุทธ์ แต่บุตรสาวที่ยังไม่ได้แต่งงานจากตระกูลชั้นสูงกำลังไต่เชือก!
จากนั้นทัศนคติของเด็กสาวทั้งสองถูกทำลายลง หยางชูยื่นมือเพื่อรับตัวหมิงเวย แต่กลับถูกนางแก
