ยวกัน!” อันเซียงเสี้ยนจู่รู้สึกโกรธขึ้นมา “พวกเขาทำอันใดกัน นัดพบส่วนตัวหรือ ยังมียางอายกันอยู่หรือไม่!”
หมิงเซียงสับสนเล็กน้อย นางไม่เชื่อจริงๆ ว่าพี่เจ็ดจะทำเรื่องเช่นนั้น คุณชายหยางเห็นว่าพี่เจ็ดไปที่นั่นจึงจงใจเดินตามไปหรือเปล่า
“ไป! พวกเราไปดูกัน!” อันเซียงเสี้ยนจู่พูดขึ้น
หมิงเซียงมองสาวใช้ที่เดินตามหลังอย่างไม่สบายใจ “พวกเรามีกันเยอะเพียงนี้ตามไปจะดีหรือ”
“ถ้าอย่างนั้นพวกเราสลัดพวกนางทิ้งซะ!”
นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่พวกนางทำเช่นนี้ วันนี้หมิงเซียงไม่อยากคิดอันใดเยอะ แต่อันเซียงเสี้ยนจู่ยืนกรานเช่นนี้นางจึงทำได้แค่ฟัง นอกจากนี้นางยังสงสัยอยู่ว่าพี่เจ็ดนัดคุณชายหยางจริงๆ หรือไม่
วัดเป่าหลิงมีผู้คนมากมายพวกนางใช้ประโยชน์จากฝูงชน สลัดพวกสาวใช้อย่างง่ายดายและเดินไปยังเส้นทางขึ้นเขา
“หึ! ทางเดินเขาชันเพียงนี้ พวกเขายังนัดพบเป็นการส่วนตัวอีก เลือกสถานที่ที่เดินสะดวกกว่านี้ไม่ได้หรืออย่างไร” อันเซียงเสี้ยนจู่เดินไปบ่นไป
หมิงเซียงมอง “ที่นี่มีแค่ทางเดียว พวกเราเดินตามไปเช่นนี้ ไม่ถูกพวกเขาจับได้หรอกหรือ”
อันเซียงเสี้ยนจู่ตกใจ “จริงด้วย! ข้าไม่อยากให้เปี่ยวเกอรู้ว่าข้าตามเขามา”
ทั้งสองคนครุ่นคิดจากครึ่งทางขึ้นเขาก็พบเส้นทางอีกทางหนึ่ง
“มาๆๆ พวกเราไปทางนั้นก็เห็นพวกเขาแล้ว!” เด็กสาวทั้งสองทำตัวลับๆ ล่อๆ ซ่อนตัวอยู่ตรงโขดหินแล้วมองไปทางหินเทพธิดา
“ดูสิ พวกเขากำลังคุยกันอยู่! จะต้องนัดพบกันแ
