แก… ไปคัดเนื้อหาในตำราเรียนปีหนึ่ง หน้าที่สามร้อยสี่สิบเก้า มาส่งฉันหนึ่งร้อยจบ
อธิการบดีจวงเหว่ยชี้หน้าด่าเย่เฉิง น้ำลายแทบจะกระเด็นใส่หน้าอีกฝ่ายด้วยความโมโห
แล้วก็พวกเธอด้วย
เขาหันขวับกลับมา กวาดนิ้วชี้กราดไปทั่วฝูงชนที่ยังยืนอออยู่
จำใส่กะโหลกไว้ให้ดี อะไรที่ไม่รู้ ไม่แน่ใจ อย่าเสล่อไปกดใช้เอง
ให้ไปถามอาจารย์ที่ปรึกษาก่อนทุกครั้ง
รู้ไหมว่าแค่การตัดสินใจโง่ ๆ ครั้งเดียว มันอาจจะทำให้เส้นทางผู้ฝึกสัตว์ของพวกเธอจบเห่ไปตลอดชีวิต
เหล่านักศึกษาต่างพากันหดคอหนีด้วยความหวาดกลัว ไม่มีใครกล้าปริปากเถียงแม้แต่ครึ่งคำ
เอาล่ะ หมดเรื่องแล้ว แยกย้ายกันไปได้แล้วไป อย่ามายืนมุงเป็นไทยมุง
จวงเหว่ยโบกมือไล่อย่างรำคาญใจ
ฝูงชนเริ่มทยอยสลายตัว แต่ฝีเท้าของแต่ละคนกลับดูเชื่องช้า
ต่างพากันเหลียวหลังกลับมามอง ซุบซิบถึงเหตุการณ์ระทึกขวัญเมื่อครู่ไม่หยุดปาก
เย่เฉิงยืนหน้าซีดเผือด เดี๋ยวแดงเดี๋ยวขาว รู้สึกเหมือนตัวเองกลายเป็นตัวตลกกลางวงล้อม
เสี่ยวโม่… ไหน ๆ ก็เจอตัวแล้ว
จวงเหว่ยหันกลับมาหาโม่หยิงเฉิน สีหน้าเคร่งเครียดเมื่อครู่ผ่อนคลายลง
ตามฉันไปที่ห้องทำงานหน่อย เรื่องอาจารย์ที่ปรึกษาตัวต่อตัวของเธอยังไม่ได้ข้อสรุป วันนี
