้จะได้จัดการให้เรียบร้อย
โม่หยิงเฉินพยักหน้ารับ แต่เท้ายังคงยืนปักหลักอยู่ที่เดิม
หือ? จวงเหว่ยเลิกคิ้วด้วยความสงสัย
โม่หยิงเฉินหันไปมองแท่นบูชาวิญญาณที่ว่างเปล่า
ท่านอธิการครับ… ผมมาที่นี่เพื่อทำธุระ ธุระของผมยังไม่เสร็จเลยครับ
น้ำเสียงของเขาเรียบง่าย แต่กลับทำให้ฝีเท้าของเหล่านักศึกษาที่กำลังจะเดินจากไปต้องหยุดชะงักลง
สายตาทุกคู่ตวัดกลับมาจดจ้องที่เขาเป็นตาเดียว
งั้น… รอผมสักครู่นะครับ ขอผมขึ้นไปสุ่มของให้เสร็จก่อน แล้วจะตามไป
พูดจบ โม่หยิงเฉินก็ก้าวเท้าเดินขึ้นไปบนแท่นบูชาอย่างช้า ๆ ท่ามกลางสายตาประชาชีที่จับจ้อง
รอมาตั้งนาน ในที่สุดก็ถึงตาเขาบ้างแล้ว
เย่เฉิงเห็นดังนั้น ความอับอายเมื่อครู่ก็แปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเยาะ
เขาเองก็อยากจะรู้เหมือนกันว่า ไอ้เด็กเส้นที่ทั้งผู้อำนวยการและอธิการบดีต่างพากันโอ๋คนนี้…
จะมีน้ำยาแค่ไหนเชียว
โม่หยิงเฉินยืนสงบนิ่งอยู่กลางแท่นบูชา จิตสำนึกดำดิ่งลงสู่ห้วงมิติเก็บของ
หินวิญญาณจำนวน 21 ก้อน
ทอแสงนวลตา สงบนิ่งรอคอยเวลาที่จะถูกใช้งาน
แม้จำนวนจะเทียบกับเย่เฉิงไม่ได้
แต่เขาเชื่อมั่นว่า… สิ่งที่เขาจะสุ่มได้
ต่อให้เย่เฉิงมีหินวิญญาณมากกว่านี้เป็นร้อยเท่า ก
