รอจนพ้นยามเฉิน[1] ตระกูลต่างๆ ได้รับการต้อนรับจากพระที่ได้รับหน้าที่ต้อนรับแขก จากนั้นก็สักการะพระพุทธองค์ ถวายอาหาร ทำบุญปล่อยสัตว์
โอกาสเช่นนี้จำเป็นต้องสนทนากัน พอจัดการทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยแล้ว ฮูหยินสองก็สั่งให้ชิวหยู่ไปเรียกหมิงเวย
หมิงเวยให้ซู่เจี๋ย และปิงซินดูแลแม่นมถงให้ดีๆ ส่วนตนก็พาตัวฝูและอาหว่านไปที่ห้องโถงใหญ่
วันนี้ทุกคนในตระกูลหมิงยกเว้นนายท่านหก และฮูหยินหกล้วนมารวมตัวกัน
เมื่อหมิงเวยเดินทางมาถึงนางก็เห็นนายท่านสี่เดินออกไปพร้อมกับหมิงเฉิง นางชะงักแล้วมองนายท่านสี่อย่างละเอียด
“เสี่ยวชี!” หมิงเฉิงเห็นนางไม่พูดอันใดจึงร้องเรียกเสียงเบา
หมิงเวยได้สติจึงย่อกายทำความเคารพ “ท่านอาสี่”
นายท่านสี่ตอบรับแล้วพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย “หลานเป็นคุณหนูในเรือน อีกทั้งยังอยู่ในช่วงแสดงความกตัญญู ในสถานที่สาธารณะการพบเจอกับชายอื่นทำให้ผู้อื่นมองมาไม่ดี”
หมิงเวยตอบรับอย่างเชื่อฟังและมีมารยาท นายท่านสี่เหลือบมองนางอีกครั้งและพาหมิงเฉิงเดินออกไป
หมิงเวยมองเขาเดินจากไปอยู่สักพักก็ถามขึ้นมาว่า “ตัวฝู ก่อนหน้านี้ข้าสอนสังเกตชี่ เจ้าดูออกหรือไม่”
ตัวฝูงุนงงเล็กน้อย “บ่าว บ่าวไม่รู้สึกอันใดเลยเจ้าค่ะ…”
อาหว่านได้ยินก็รีบถาม “ท่านสอนนางสังเกตชี่หรือ เหตุใดไม่สอนข้าบ้าง ท่านต้องการเท่าใด”
หมิงเวยหัวเราะไม่ตอบคำถามของนาง “พวกเราเข้าไปกันเถอะ!”
ภายในห้องโถงฮูหยินผู้เฒ่านั่งที่นั่งอันดับแรก ตามด
