่ที่มีความเป็นไปได้มากที่สุดที่สามารถซ่อนสิ่งของได้คงเป็นช่องเขาที่อยู่ใต้ยอดเขา แต่ช่องเขานั้นยาวมากคงยากที่จะหาเจอได้โดยง่าย”
“ช่องเขานั้นมีทางเข้ากี่ทาง”
“ทางเข้าหนึ่ง ทางออกหนึ่ง มีแค่สอง”
“ถ้าเช่นนั้นก็ง่ายเลย ให้คนปิดทางเข้าทั้งสองทาง พวกเขาคงไม่รู้ว่าพวกเราไปทำอันใด และคงทนไม่ไหวเป็นแน่”
“แล้วถ้าหากเราคาดเดาผิด…”
“ถ้าอย่างนั้นพวกเราก็โชคร้ายแล้ว!”
หยางชูเองก็ไม่ต้องการเสี่ยงมากนัก “หากพลาดโอกาสนี้การเปิดโปงพวกเขาคงไม่ใช่เรื่องง่ายอีก”
หมิงเวยยิ้ม “ไม่…พวกเขาต้องทนไม่ไหวแน่นอน”
“เจ้ามั่นใจถึงเพียงนั้นเชียวหรือ”
หมิงเวยกระซิบ “เมื่อครู่ข้าพบนายท่านสี่”
“แล้วอย่างไร”
“เขาไม่ใช่นายท่านสี่ตัวจริง”
“…” หยางชูชะงักแล้วพูดว่า “ข้าต้องไปดู”
“ท่านมองออกหรือ” เขาหัวเราะด้วยความมั่นใจ “ดวงตาของข้า เหตุใดจะมองไม่ออกเล่า”
หมิงเวยเองก็มั่นใจมาก “ท่านเชื่อข้าเถอะถึงข้าจะจำหน้าคนไม่ค่อยได้ แต่เรื่องแยกแยะชี่ข้าไม่พลาดอย่างแน่นอน”
หยางชูคิด “เอาล่ะ หากที่ท่านพูดมาเป็นเรื่องจริง งั้นก็หมายความว่าเขาตั้งใจที่จะเคลื่อนไหวแล้ว”
“เขาเคลื่อนไหวแล้วซึ่งเป็นโอกาสของพวกเรา ท่านกล้าที่จะเดิมพันหรือไม่”
หยางชูคิดครู่หนึ่งแล้วกัดฟัน “ได้! งั้นไปเสี่ยงดวงกัน”
หมิงเวยยิ้มแล้วชี้ไปอีกด้านหนึ่ง “จากตรงนี้ไปอีกไม่กี่จั้ง[2]จะมีอีกทางหนึ่ง สามารถหลีกเลี่ยงสายตาของผู้คนได้”
เขามองไปที่อาสวน และคนอื่นๆ แล้วถามว่
