ีทางเดียวซึ่งเดินผ่านไปได้แค่คนเดียวเท่านั้น เส้นทางก็คดเคี้ยว โชคดีที่ช่วงนี้นางออกกำลังกายร่างกายจึงแข็งแรงขึ้น เมื่อเดินทางไปถึงจุดสูงสุด นางมีอาการหอบแค่เพียงเล็กน้อย
คนที่มาที่นี่มีน้อยนัก สายตาของหมิงเวยไม่วอกแวก จุดธูปกับตัวฝูอยู่หน้าศาลเจ้าทำอย่างละเอียดรอบคอบเหมือนว่ามาที่นี่เพื่อสักการะจริงๆ
รอพวกนางสักการะเสร็จที่แห่งนี้ก็ไม่มีผู้ใดแล้ว
“ได้ยินว่ามีปีศาจตัวใหญ่อยู่ภายใต้หินเทพธิดานี้ ท่านปรมาจารย์แห่งชีวิตผู้ยิ่งใหญ่ ท่านคิดว่าตำนานนี้เป็นเรื่องจริงหรือไม่”
เสียงดังมาจากถนนแคบๆ จากนั้นก็เห็นหยางชูเดินนำอาสวนขึ้นมา อาสวนถือร่มคันใหญ่แข็งแรงมาด้วย หมิงเวยเหลือบมองเขาอย่างเห็นใจ ทางเดินบนเขานั้นยากมากที่จะปีนขึ้นมา และยังต้องถือร่มอีก เป็นองครักษ์ผู้นี้ไม่ง่ายเลยจริงๆ!
นางมองอย่างละเอียด “หินก้อนนี้ทับอยู่จึงมองไม่ออก ไม่ทราบว่าคุณชายหยางเคลื่อนย้ายมันออกไปได้หรือไม่”
หินเทพธิดาเป็นก้อนหินขนาดใหญ่ที่มีความสูงกว่าความสูงของคนหลายๆ คน น่าจะมีน้ำหนักหลายพันชั่ง แน่นอนว่าคำพูดนั้นเป็นแค่เรื่องล้อเล่น
หยางชูกลับตอบว่า “ไม่ใช่เรื่องยากข้าเรียกคนมาสักสามหรือห้าคน จุดดินปืน ใส่เชื้อปะทุเล็กน้อย…”
ทั้งสองคุยกันเรื่องไร้สาระเพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีผู้ใดโผล่มาแล้วหยางชูก็ชี้ไปที่ฝั่งตรงข้าม “นั่นคือยอดเขาชุ่ยมู่”
“ท่านให้คนไปตรวจสอบหรือยัง”
หยางชูพยักหน้า “หากถามว่าในยอดเขาชุ่ยมู่ สถานที
