ยามบ่ายที่ท้องฟ้าปลอดโปร่ง สวนอวี๋ฟางดูงดงามแจ่มใส สาวใช้สองนางกำลังกวาดฝุ่นวัชพืชอย่างเกียจคร้าน
ก่อนหน้านี้มีผีออกอาละวาด ฮูหยินสามแขวนคอตาย ตามด้วยขุดพบโครงกระดูกในสวนอีก ในพิธีศพก็มีผีเข้าสิง…แต่ละเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ทำเอาบรรยากาศในตระกูลหมิงซบเซาลง
ยามที่ผีออกอาละวาดสวนอวี๋ฟางที่แต่เดิมมีคนมากมายก็ต่างขอลาจากไป จนตอนนี้ดูรกร้าง ในขณะที่พวกนางกวาดฝุ่นอยู่ก็มีคนรีบเดินมาจนเกือบจะชนเข้า
“ระวังหน่อย!” คนผู้นั้นเอ่ย “นี่เป็นของที่คนสูงศักดิ์ยกให้ต่อให้ขายพวกเจ้าสองคนออกไปก็ชดเชยไม่ได้หรอกนะ!” พูดจบก็กอดกล่องอาหารในมือไว้แน่นอย่างหวงแหน และรีบเดินออกไปโดยไม่สนใจพวกนาง
“สิ่งที่อยู่ในกล่องอาหารนั่นไม่ใช่ของกินหรอกหรือ มีค่าเพียงใดกันเชียว ช่างขี้เหนียวเสียจริง!” สาวใช้นางหนึ่งหน้ามุ่ย
แต่อีกคนกำลังคิด “พี่ฟางเอ๋อร์ มีอันใดหรือ” สาวใช้อีกคนมีสีหน้างงงวย
สาวใช้ที่มีนามว่าฟางเอ๋อร์พูด “เสี่ยวเซียง เจ้าไม่เคยได้ยินหรือ”
คำพูดที่กำกวมคลุมเครือนั่นเสี่ยวเซียงฟังแล้วรู้สึกสับสน “ได้ยินอันใดหรือ”
“คนสูงศักดิ์ที่มองคุณหนูอยู่…คงเป็นของที่คนผู้นั้นส่งมา แม้ว่ามันจะเป็นเพียงอาหาร แต่ต้องเป็นอาหารชั้นหนึ่งที่มีค่ามากแน่ๆ บางทีแค่ขายเราสองคนอาจจะเทียบไม่ได้เลยก็เป็นได้”
“โอ้” เสี่ยวเซียงเข้าใจแล้ว “พี่หมายถึงเจ้านายของแม่นางอาหว่านใช่หรือไม่”
“ใช่! ได้ยินว่าแม่นางอาหว่านอยู่ข้างกายคนสูงศักดิ์ผู้น
