ยข้าก็ไม่ใช่…”
หมิงเวยหัวเราะเยาะ “ผู้อื่นน่าเกรงขามดีแท้ท่านกลับตรงกันข้ามใช่หรือไม่”
ไม่รอให้เขาตอบ หมิงเวยโบกมือ “ช่างเถอะ คำพูดเช่นนี้เหมาะกับใต้เท้าเจี่ยงมากกว่า”
หยางชูไม่พอใจ “เจ้าหมายความว่าอย่างไร ข้ามีตรงไหนไม่ดีงั้นหรือ”
“ดีๆๆ ท่านดีมาก” นางตอบแบบขอไปที
“ข้าไม่ได้บอกว่าบุรุษทุกคนในใต้หล้าเป็นเช่นนี้เสียหน่อย ท่านไม่ต้องรีบปกป้องตนเองหรอกเจ้าค่ะ” นางท่องไปทั่วหล้าเป็นเวลาหลายปี ทำไมจะไม่เห็นเรื่องน่ารังเกียจเช่นนี้มาก่อนเล่า บนโลกนี้มีคนเลวก็ต้องมีคนดี
นางแค่รู้สึกว่าฮูหยินสามช่างน่าสงสาร ผู้อื่นพบเจอคนเลวก็ยังได้พบเจอคนดี แต่คนที่นางได้พบล้วนเป็นคนเลวเสียหมด
พอถูกขัดจังหวะด้วยเรื่องนี้ทำให้บรรยากาศผ่อนคลายขึ้นเล็กน้อย
หมิงเวยกลับเข้าเรื่อง “เป็นอย่างที่ข้าคิดไว้ไม่ผิดที่พูดว่าเจอผี แต่ที่จริงแล้วพบเจอคนจริงๆ”
หยางชูพยักหน้า “นายท่านสามยังไม่ตาย ผีจะมาได้อย่างไร ในคืนนั้นเป็นไปได้ที่สุดว่าน่าจะเป็นเวลาที่เกิงซานถูกฆ่าติดอยู่แค่เรื่องเดียว คืนนั้นพระจันทร์เต็มดวง…”
“พระจันทร์ในภาพจำของเกิงซานไม่จำเป็นต้องเป็นพระจันทร์จริงๆ” หมิงเวยหยุดสักพัก “ข้ายังมีข้อสงสัยที่คิดไม่ออก”
“หืม…”
“นายท่านสามเป็นบัณฑิตที่ร่างกายอ่อนแอ” นางพูด “จากที่ท่านบอกมาวรยุทธ์ของเกิงซานแกร่งมากแล้วเขาจะถูกผู้อื่นฆ่าได้อย่างไรกัน กระดูกคอถูกบิดโดยตรงต้องใช้พละกำลังที่มากยิ่งนัก”
หยางชูถอนหายใจ “ข้าเองก็
