ุ่ม “เขาไม่ใช่คนไม่ดี”
ซู่เจี๋ยก็ยังไม่สบายใจ นางมองหยางชูบุรุษที่ปรากฏตัวในสวนอวี๋ฟางผู้นี้
บุรุษที่ปรากฏตัวในเวลากลางดึกมักไม่ใช่คนดีนัก!
“เขาเป็นคุณชายจากจวนที่ข้ารับใช้อยู่เอง!” อาหว่านที่เป็นคนปิดปากนางหมดความอดทน “หากเจ้าไม่ร้อง ข้าจึงจะปล่อยเจ้า”
ยังไม่ทันที่ซู่เจี๋ยจะแสดงท่าทีอะไร หมิงเวยก็หัวเราะขึ้นมาก่อน “ท่านพูดเช่นนั้น ยิ่งทำให้คนตกใจเสียมากกว่าอีก” คุณชายหยางมีชื่อเสียงด้านใดผู้คนส่วนมากก็รับรู้กันดี
อาหว่าน “….”
“อย่างไรก็ตามเขาเป็นแขกของข้า” หมิงเวยปลอบ “พวกเรามาพบแม่นม”
ซู่เจี๋ยที่ถูกปล่อยตัวออกมาในที่สุดก็กลืนน้ำลายแล้วก้าวถอยหลัง “แม่นมเพิ่งหลับไปเจ้าค่ะ”
พอนางพูดจบเสียงของแม่นมก็ดังมาจากด้านใน “ซู่เจี๋ย คุณหนูมางั้นหรือ”
“ใช่เจ้าค่ะแม่นม” ซู่เจี๋ยรีบเข้าไปในห้อง
“แม่นม” หมิงเวยเดินตามเข้าไป “ข้าทำให้ท่านตื่นหรือไม่”
แม่นมถงลุกขึ้นนั่งโดยมีซู่เจี๋ยคอยคลุมเสื้อตัวนอกให้นางส่ายหน้า “ยังไม่หลับเจ้าค่ะ! คุณหนูมาหากลางดึกเช่นนี้มีเรื่องอันใดหรือเจ้าคะ”
หมิงเวยยิ้ม “ข้ามีเรื่องอยากถามแม่นมน่ะ”
“เกี่ยวกับการตายของฮูหยินหรือไม่เจ้าคะ”
หมิงเวยเงียบสักพักแล้วพยักหน้า “ก็เกี่ยวอยู่”
แม่นมถงสั่ง “ซู่เจี๋ย เจ้าช่วยจุดไฟหน่อย”
หมิงเวยรู้สึกซับซ้อน นางรู้ว่าแม่นมถงคิดเรื่องนี้มาโดยตลอด การตายของฮูหยินสาม ในหนึ่งวันหากไม่พูดกับใคร นางก็จะนึกถึงวันนั้นเสมอ อาจเป็นไปได้ว่าต้องให้ค
