ันมาอยู่เป็นเพื่อนแม่นมถง หากถามว่าผู้ใดสะเทือนใจมากที่สุดเมื่อฮูหยินสามเสียชีวิต แน่นอนว่าต้องเป็นแม่นมถง
นางเป็นสาวใช้จากตระกูลเก่าแก่ เลี้ยงดูฮูหยินสามจนเติบใหญ่ ติดตามนางยามออกเรือนกับตระกูลหมิง เรื่องราวตั้งแต่เริ่มต้นจนถึงเรื่องในภายหลังที่สุดทนจะรับได้ นางเห็นมาหมดแล้ว
อย่างที่หมิงเวยกล่าวมานางเป็นสาวใช้แล้วก็เป็นแม่บุญธรรมด้วย
พอฮูหยินสามเสียชีวิต แม่นมถงก็ล้มป่วยไม่ถึงกับเป็นโรคร้าย แต่ก็อาการไม่ดีขึ้น อาหว่านบอกว่านี่เป็นอาการตรอมใจมีเพียงนางเท่านั้นที่จะบรรเทาตนเองได้ ไม่เช่นนั้นต่อให้ดื่มยามากเพียงใดก็ไม่มีทางหาย
เหล่าเด็กสาวกังวลว่านางจะไม่สามารถผ่านมันไปได้ พวกนางจึงแบ่งงานกัน โดยซู่เจี๋ยและปิงซินจะผลัดกันดูแลแม่นมทั้งกลางวันและกลางคืน
ผู้ที่ดูแลแม่นมถงวันนี้ก็คือซู่เจี๋ย เมื่อเห็นว่าฟ้าเริ่มมืดแล้วแม่นมถงดื่มยาเสร็จก็หลับไป ซู่เจี๋ยจึงคิดที่จะทำความสะอาดสักหน่อยจากนั้นก็ค่อยไปพักผ่อน
“ก้อกๆ!” มีเสียงเคาะประตูจากด้านนอกเบาๆ
“ผู้ใดน่ะ”
“ข้าเอง” หมิงเวยลดเสียงลง “ซู่เจี๋ย เจ้าเปิดประตูหน่อย”
พอซู่เจี๋ยเปิดประตูนางก็ถูกใครบางคนใช้มือปิดปากทันที นางตกใจ เกือบคิดว่าเป็นคนไม่ดีที่สวมรอยเป็นคุณหนู แต่โชคดีที่เห็นหมิงเวยในเวลาต่อมา
ยังไม่ทันได้โล่งใจนางก็เห็นคนอีกคนที่เบียดประตูเข้ามา
บุรุษ!
ซู่เจี๋ยอยากจะกรีดร้อง แต่ปากของนางก็ถูกปิดเอาไว้อยู่
“เจ้าอย่ากลัว” หมิงเวยบอกเสียงน
