นายท่านสองตกใจจนถอยหลังกลับ “เจ้า…”
หมิงเวยไม่สนใจเขาอีกต่อไป “อาหว่าน คุณชายของท่านไม่ได้ส่งท่านมาเพื่อปกป้องข้าหรอกหรือ มีผู้บุกเข้ามาในสวนยามดึกเช่นนี้มันเข้าท่าแล้วงั้นหรือ”
อาหว่านเงยหน้าขึ้นตอบเสียงดังฟังชัด “ข้าน้อยจะไล่เขาออกไปเดี๋ยวนี้เจ้าค่ะ” พูดจบนางก็ก้าวไปข้างหน้าแล้วคว้าคอเสื้อของนายท่านสอง พอเขายื่นมือออกมาปัดป้อง นางจึงบิดแขนแล้วลากเขาออกไป
นายท่านสองแม้อยากจะต่อต้านแต่ก็ทำไม่ได้
ภายในห้องตกอยู่ในความสงบอีกครั้ง
แล้วก็มีเสียงถอนหายใจดังขึ้น “สงสารนายท่านสามเสียจริง! นายท่านหกเป็นคนไร้ประโยชน์ นายท่านสี่ก็ไม่กลมเกลียวกับเขา นายท่านสองไร้ความสามารถ เขาสร้างเหตุการณ์ถึงเพียงนี้ขึ้นมาแล้ว แต่ไม่มีผู้ใดใช้การได้สักคน”
หมิงเวยหัวเราะไม่รู้ว่าหยางชูโผล่ออกมาจากที่ใด “ถูกจับได้อีกครั้ง คุณชายหยางรู้สึกอย่างไรบ้าง”
“ก็ไม่รู้สึกอันใด” หยางชูส่ายหน้า “ถูกจับครั้งนี้ไม่มีอันใดน่าสนใจเลยสักนิด”
“ข้ากลับรู้สึกว่าน่าสนใจเลยทีเดียว” หมิงเวยตอบ “เขาทราบว่าคนที่มาเป็นท่าน ถึงได้กล้าบุกมาจับกุมเช่นนี้ไม่ได้หมายความว่าต้องแตกหักกันไปข้างหนึ่งหรือ”
หยางชูหัวเราะ “แตกหักกันก็ดี! ข้าจะได้ไม่ต้องรับมือกับหญิงงามมากมายทุกวัน หากจิงหยวน[1]เสียหายขึ้นมาจะทำอย่างไร”
“ข้าไม่กลัว” หมิงเวยจิบชาช้าๆ “ตราบใดที่คุณชายสามารถจ่ายเงินได้ ศิลปะการประกอบกิจในห้องอะไรนั่น ข้าก็สามารถหาได้สามถึงห้าเล่มเช่น
