ยามดึก บนกำแพงสูงของจวนตระกูลหมิง มีร่างสองร่างพลิกตัวข้ามฝั่งมาด้วยความคล่องแคล่ว
“คุณชาย ทางนี้ขอรับ” อาสวนกดเสียงให้เบาลงแล้วเดินนำทางอย่างระมัดระวัง หยางชูมองไปที่สวนอวี๋ฟางในตอนกลางคืน และพึมพำ “ข้ามกำแพงมาพบหญิงงาม ช่างน่าอภิรมย์เสียจริง”
อาสวนไม่ได้ใส่ใจกับการพูดคุยกับตนเองของหยางชู เขาวิ่งไปข้างหน้าและในที่สุดก็เดินเข้าไปในเรือนเล็ก
“ก๊อกๆ!” เขาเคาะประตู จากนั้นประตูถูกเปิดออกอย่างรวดเร็ว และผู้ที่ยืนอยู่ด้านในก็คืออาหว่าน
“อาสวน! คุณชายมาด้วยหรือไม่” นางถามเสียงเบา
อาสวนหลีกทางให้เผยให้เห็นหยางชูที่อยู่ด้านหลังเขา
“คุณชาย!”
“ชู่!” หยางชูทำท่าทางสั่งให้เงียบ “เข้าไปด้านในก่อนแล้วค่อยพูดกัน” พวกเขาพากันเดินเข้าไปในห้องแล้วประตูก็ถูกปิดลง
ห้องนี้คือห้องหลิวจิ่ง…หมิงเวยยืนอยู่ตรงหน้าโต๊ะบูชาเสวียนหนี่เหนียงเหนียง จุดธูปอย่างจริงจัง
ตัวฝูที่คอยปรนนิบัติอยู่ข้างกายตกใจที่เห็นบุรุษสองคนเดินเข้ามา
“ชู่!” อาหว่านพุ่งเข้ามาปิดปากนางเสียก่อน “เจ้าอย่าร้อง เขาคือคุณชายจากจวนที่ข้ารับใช้”
ตัวฝูกะพริบตาแล้วตื่นตระหนกมากยิ่งขึ้น นางรู้ที่มาของอาหว่านแล้วก็รู้ด้วยว่าคุณชายที่นางรับใช้อยู่เป็นคนเช่นไร
คุณชายหยางผู้นี้ทำเรื่องเช่นนี้ได้อย่างไรกัน เขาแอบเข้ามาในเรือนของผู้อื่น หากมีผู้ใดรู้เข้าคุณหนูคง…
“ตัวฝู” หมิงเวยเปิดปากบอก “ข้าเรียกเขามาเอง”
เอ๋…อาหว่านปล่อยมือแล้วจ้องตัวฝู “เจ้าอย่าคิ
