ดไปไกล มันไม่ใช่เช่นนั้น!”
ตัวฝูกะพริบตาอีกครั้ง นางกำลัง…คิดเรื่องใดอยู่งั้นหรือ
หมิงเวยเดินไปด้านข้างเพื่อทำความสะอาดมือแล้วพูดสั่ง “พวกเจ้าสองคนตั้งเตรียมแท่นบูชา ทำอย่างไรคงไม่จำเป็นต้องสอนแล้วใช่หรือไม่”
“ข้าทำได้!” อาหว่านรีบพูด “ตัวฝู เจ้ามานี่” หญิงสาวสองนางสร้างแท่นบูชาอย่างเรียบง่ายขึ้นอย่างรวดเร็ว
หยางชูแตะคาง “ท่านไม่ได้ต้องการปราบเกิงซานหรอกหรือ หรือว่าที่นี่…”
หมิงเวยยิ้ม “ไม่ใช่ที่นี่เจ้าค่ะ หรือท่านคิดว่าเป็นด้านนอก”
“วิญญาณของเกิงซานไม่ได้อยู่ที่ต้นหลิวทางด้านนั้นหรอกหรือ”
พอเขาพูดจบหมิงเวยก็ได้วางหยกแขวนไว้ตรงกลางแท่นบูชาแล้ว
“นี่คือ…”
“ข้าขอยืมมาจากใต้เท้าเจี่ยง” หมิงเวยพูดอย่างสบายๆ ไม่คิดอันใด
หยางชูร้อง “อ้อ” แล้วพูดว่า “ความสัมพันธ์ของพวกท่านไปได้ดีเสียจริง”
หมิงเวยเหลือบมองเขา “คำพูดนี้เหตุใดฟังดูแล้วมีรสเปรี้ยวไหลอยู่[1]”
หยางชูรีบพูดตามไปว่า “แน่นอน ข้ากำลังมีจิตใจเคลิบเคลิ้มหลงใหลในตัวท่าน ได้ยินท่านพูดถึงชายอื่นเช่นนี้ ข้าจะไม่ปวดใจได้อย่างไรกัน”
หมิงเวยกระตุกยิ้มมุมปากตอนนี้นางขี้เกียจที่จะโต้ตอบเขาแล้ว คนผู้นี้ ตั้งแต่พบกันครั้งแรกล้วนมีแต่คำพูดโกหกมาโดยตลอด
“ฟังนะ…” อีกสี่คนที่เหลือในห้องเงียบเสียงลง
หมิงเวยพูดว่า “หลังจากที่ตายไปแล้วจะค่อยๆ มีการสูญเสียจิตในการรับรู้ เพราะฉะนั้นสติของเกิงซานจะไม่ปลอดโปร่งเหมือนเมื่อครั้งยังมีชีวิตอยู่ ยิ่งไปกว่านั้นเ
