ต่างๆ ตามหน้าที่ของเขา แต่ก็ไม่ได้ทำให้ท่านเจ้าเมืองลำบากใจ
ดังนั้นชีวิตของเขาจึงไม่ได้รับผลกระทบอันใด เขายังคงทำงานทุกวัน เลิกศาลก็ออกไปเดินเล่นบนท้องถนน ดูร้านเครื่องเคลือบลายครามต่างๆ ร้านขายหินทองว่าของดีหรือไม่
วันนี้ท่านเจ้าเมืองอู๋เดินทางไปยังร้านหลิงหลงซวน
“ท่านเจ้าเมืองมา!”
เจ้าของร้านยิ้มกริ่มให้เขา “ท่านเจ้าเมืองมาได้จังหวะพอดีเลย เมื่อเช้านี้ข้าเพิ่งได้หินสือหวง[2]มา ท่านอยากชมก่อนหรือไม่ขอรับ”
ท่านเจ้าเมืองอู๋หัวเราะ “บังเอิญเสียจริง ไปๆๆ ไปดูกัน”
เจ้าของร้านเชิญท่านเจ้าเมืองอู๋ขึ้นไปชั้นบน และเข้าไปในห้องเก็บของ
ผนังทั้งสี่ด้านเต็มไปด้วยภาพแขวนตัวอักษร ชั้นวางของเต็มไปด้วยสินค้าหายาก ไม่รู้ว่าเจ้าของร้านขยับอะไรไป แต่ผนังด้านหนึ่งค่อยๆ เคลื่อนตัวออกไปเผยให้เห็นห้องเล็กๆ ด้านใน
“เชิญขอรับ” เจ้าของร้านยิ้ม ท่านเจ้าเมืองอู๋พยักหน้าแล้วเดินเข้าไปในห้องเล็ก
ห้องนี้มีขนาดเล็กมากสามารถวางโต๊ะและเก้าอี้ได้เพียงไม่กี่ตัว เมื่อท่านเจ้าเมืองอู๋เดินเข้าไปก็พบว่าในห้องนี้มีคนอยู่ก่อนแล้ว
มีสองคน ผู้หนึ่งยืน อีกผู้หนึ่งนั่ง
“ท่านอ๋อง” ท่านเจ้าเมืองอู๋คำนับด้วยความเคารพแล้วประสานมือทักทายอีกคน “ท่านอู่”
มีเพียงคนผู้เดียวในตงหนิงที่สามารถเรียกว่าท่านอ๋องได้ ฉีตงจวิ้นอ๋องยิ้มบางแล้วชี้ “นั่งลงเถอะ ท่านอู่ก็ด้วย ที่นี่ไม่มีคนนอก”
ท่านเจ้าเมืองอู๋ยิ้มรับคำ “ขอรับ”
อาลักษณ์ที่ยืนอยู่ข้าง
