“นายท่านสามรวบรวมความโดดเด่นของบรรพบุรุษตระกูลหมิงสองรุ่นไว้ด้วยกัน” หยางชูตอบ “บุตรชายทั้งสองคนของหมิงเซียงนั้นธรรมดา หลานทั้งหกคนของเขาล้วนมีคุณสมบัติธรรมดา มีเพียงนายท่านสามเท่านั้นที่ฉลาดหลักแหลมมาตั้งแต่เด็ก”
“เขาลงสนามสอบตั้งแต่อายุยี่สิบ มีความรู้ด้านอักษรโดดเด่น อันที่จริงเขาควรอยู่ในอันดับต้นๆ แต่เพราะชาติกำเนิดของเขาสุดท้ายจึงอยู่อันดับที่สิบ ทุกคนที่ทำงานร่วมกับเขาต่างยกย่องว่าเขาเป็นคนอ่อนน้อมถ่อมตน เขาเป็นเหมือนต้นแบบของบรรพบุรุษตระกูลหมิง”
“เขาไม่ใช่ผู้ที่จะเที่ยวแสดงตนว่าเป็นคนฉลาด กลับกันเขาเลือกที่จะทำตัวไม่สะดุดตาเสียมากกว่า ทำให้เส้นทางราชการของเขานั้นราบรื่นมาก”
หยางชูถอนหายใจ “นับเป็นคนฉลาดผู้หนึ่ง! เขารู้ดีว่าเพราะชาติกำเนิดของเขาการแสดงความสามารถออกมาย่อมไม่ใช่เรื่องที่ดี ดังนั้นทางที่เขาเลือกเดินคือการทำตัวให้เงียบเข้าไว้”
“มีหลักฐานว่าเขามีส่วนเกี่ยวข้องกับหลิ่วหยางจวิ้นอ๋องหรือไม่”
หยางชูส่ายหน้า “เขากับหลิ่วหยางจวิ้นอ๋องรู้จักกัน แต่พวกเขาพบกันแค่เพียงบางโอกาสเท่านั้น ไม่มีการพูดคุยกันแบบส่วนตัวใดๆ ด้วยเหตุนี้พวกเราเลยไม่สงสัยเขาในตอนแรก”
“เช่นนี้ก็หมายความว่าเขาจัดการทุกอย่างได้สะอาดมาก”
หยางชูกล่าวชม “ใช่ สะอาดมาก ดังนั้นตอนที่ยังไม่เกิดเรื่องขึ้น เขาจึงใช้ประโยชน์จากความวุ่นวายในราชสำนักเพื่อแสร้งทำเป็นตาย และถอนตัวออกไปอย่างแนบเนียน ผู้ใดจะมาสงสัยการต
