ายของเขากัน ที่นั่นคือเป่ยหูอยู่ไกลเสียขนาดนั้น หรือหากเขาต้องการจะฟื้นคืนชีพขึ้นมาอีกครั้งก็สามารถสร้างเหตุผลขึ้นมาได้ง่ายๆ ว่าเพราะห่างไกลถึงเพียงนั้นข่าวการตายของเขาก็กลายเป็นเท็จได้อย่างไรล่ะ!”
ยิ่งคิดเขาก็ยิ่งชื่นชม “คนผู้นี้ไม่แปลกใจเลยที่เกิงซานพ่ายแพ้ให้”
หมิงเวยครุ่นคิดสักพักแล้วนางก็หยิบปิ่นปักผมสีทองออกจากแขนของตน
“ท่านจะทำอันใด”
หยางชูมองนางถือปิ่นปักผม ในใจเขาเพียงคิดว่าตนยังไม่ได้ลวนลามอันใดนางเลยนะ นางคงไม่ได้จะใช้มันแทงเขาหรอกใช่หรือไม่
หมิงเวยเหลือบมองเขาแล้วบิดหัวปิ่นออกเบาๆ ไหมสีทองเป็นชั้นๆ ด้านในของปิ่นปักผมนั้นมีโลกใบเล็กซ่อนอยู่
“นี่มัน…”
“กุญแจของแม่กุญแจห่วงคล้องสิบสองห่วง” นางยื่นมือไปขยับตัวผนึก กุญแจก็เปลี่ยนเป็นเช่นนี้ พอขยับอีกมันก็เปลี่ยนไปหลายสิบครั้งถึงจะหยุด
หมิงเวยติดหัวปิ่นกลับไป “ท่านเคยได้ยินชื่อหอเทียนจีหรือไม่”
หยางชูคิด “ดูเหมือนจะเป็นเสวียนเหมินที่เป็นสำนักขั้นสูง”
“ในช่วงต้นรัชสมัยเพราะมีการโต้เถียงว่าหอเทียนจีมีส่วนเกี่ยวข้องกับอำนาจของฮ่องเต้และทำลายประเพณี” หมิงเวยตอบ “แม่กุญแจห่วงคล้องสิบสองห่วงนี้เป็นเคล็ดลับของหอเทียนจี โดยเอาก้านดิน[1]สิบสองตัวอักษรเป็นพื้นฐาน มีการเปลี่ยนแปลงหลายพันครั้ง ถือว่าเป็นกุญแจที่ไขยากที่สุดในโลก ยิ่งไปกว่านั้นทุกครั้งที่หอเทียนจีสร้างกุญแจขึ้นมาคู่หนึ่ง ผังก็จะถูกทำลาย มีเพียงเจ้าของเท่านั้นที่รู้วิธีจับค
