ั้นมากว่าสิบปี พวกเขาดูภายนอกสนิทสนมกันดี แต่ความจริงไม่ใช่ นอนเตียงเดียวกันแต่กลับฝันไม่เหมือนกัน
ความสมบูรณ์แบบที่เปลือกนอกนั่น หากเปิดดูแล้วข้างในมีแต่ความกระอักกระอ่วนใจ
“ที่รัก! สามี! ท่านพี่!”
ฮูหยินสี่ร้องเรียกด้วยความโศกเศร้า “ท่านมองข้าบ้างไม่ได้หรือ ข้าต่อว่าท่านถึงเพียงนั้นแต่ท่านกลับไม่โกรธข้า หรือข้าต้องต่อว่านางว่าเป็นหญิงชั้นต่ำ ท่านถึงจะตอบโต้ข้าบ้าง นางเป็นสตรีที่ดี แต่ข้าเป็นภรรยาของท่านนะ!”
หมิงเฉิงกะพริบตาอย่างสงสัย เขาไม่รู้ว่าตนเองควรเจ็บปวดไปกับท่านแม่หรือเห็นอกเห็นใจท่านพ่อดี
“ข้ารู้ว่าเจ้าไม่ทำเช่นนั้นหรอก” นายท่านสี่พูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “หลายปีมานี้ข้าทำให้เจ้าทนทุกข์ถึงเพียงนี้เป็นความผิดของข้าเอง แต่มันสายไปเสียแล้ว ข้าเคยคิดว่าตนเองจะเป็นสามีที่ดี เป็นพ่อที่ดี ข้าคิดจริงๆ ว่าตนเองทำได้ แต่สิบปีมานี้…ข้าทำไม่ได้เลย”
นางมีความสุขเขาจึงถอนตัวออกมา แต่เมื่อเห็นว่าร่างกายนางตกลงไปในหลุมโคลน เขาตกอยู่ในความรู้สึกผิดจนไม่สามารถหลบหนีได้ ตอนที่เขารู้เรื่องนี้มันก็สายไปเสียแล้ว เรื่องราวไม่สามารถย้อนกลับไปแก้ไขได้แล้ว
เขาไปหานายท่านสองด้วยความโกรธ แต่สุดท้ายเขาก็ถูกพาไปที่เรือนเล็ก แล้วเขาก็ได้พบกับผู้ที่น่าจะตายไปแล้ว
ตั้งแต่นั้นมาเขาไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว…เขาเป็นเพียงหุ่นเชิด
“เจ้าไม่ต้องนึกถึงเรื่องนี้อีก”
น้ำเสียงของเขาสงบนิ่งมากมีความรู้สึกเห็นอกเห็นใจเล็กน
