รอ่านของเขาแตกต่างจากผู้อื่น เขาถือเอกสารด้วยมือขวาใช้สามนิ้วประคองสันหนังสือ กดหน้าหนังสือด้วยนิ้วโป้ง นิ้วชี้อยู่ด้านบนแล้วพลิกหน้าหนังสืออย่างรวดเร็ว หลังจากนั้นไม่นานเขาก็อ่านหนังสือเล่มหนึ่งจบและหยิบเล่มต่อไป
หมิงเวยรู้สึกประหลาดใจ “เขาอ่านอะไรเร็วเช่นนี้”
อาสวนมองไปที่นางเห็นว่าคุณชายพลิกเอกสารอ่านโดยไม่ปิดบังนาง เขาจึงควรเชื่อใจนางให้มากขึ้นเลยตอบกลับไปว่า “คุณชายเกิดมามีดวงตาแตกต่างจากผู้อื่น ไม่ว่าสิ่งนั้นจะไม่โดดเด่น แต่หากคุณชายเคยเห็นมาก่อนแล้ว เขาจะสามารถจดจำได้”
หมิงเวยคิดมันคือแค่ดูผ่านตาก็จำได้ไม่ลืมไม่ใช่หรือ ถึงแม้หนังสือเล่มนั้นจะหายาก แต่ก็สามารถฝึกได้ในภายหลัง
ดูเหมือนว่าอาสวนจะอ่านความคิดของนางออกจึงพูดเสริมไปว่า “ไม่ใช่เพียงแค่อ่านรวดเร็วธรรมดา แต่คุณชายยังสามารถแยกแยะรายละเอียดเล็กน้อยได้ ตัวอย่างเช่นน้ำชา หากมันถูกสับเปลี่ยนคุณชายแค่มองดูก็รู้แล้ว”
“อ้อ” หมิงเวยเข้าใจแล้ว
ไม่เพียงแค่ดูผ่านตาก็จำได้อยู่ในความจำ แต่เขายังสามารถแยกแยะได้อีกด้วย ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมคืนนั้น ถึงเขาไม่ได้มองนางใกล้ๆ แต่ก็จำได้ว่าเป็นนาง
ความสามารถนี้ช่างน่าอิจฉาเสียจริงไม่เหมือนกับนางที่มองอย่างจริงจังอย่างไรก็จำไม่ได้เสียที…
“หาเจอแล้ว!” หยางชูพลิกกระดาษของหนังสือเล่มหนึ่ง เมื่อเห็นว่าเขาไม่ได้คิดจะปกปิดนาง หมิงเวยจึงยื่นมือรับมาดู
“มีผู้รายงานว่าหลิ่วหยางจวิ้นอ๋องซ่อนทหารเป็นการส
