้”
หมิงเวยพยักหน้า คำถามข้อแรกถือว่าผ่านไป
“คำถามที่สอง ฉีตงจวิ้นอ๋องมีความคิดที่จะก่อกบฏจริงหรือ”
หยางชูหัวเราะ “จะมีหรือไม่มี โดยปกติแล้วจำเป็นต้องตรวจสอบก่อน ไม่เช่นนั้นพวกเราจะมาที่ตงหนิงทำไมกัน หวงเฉิงซือจะให้สายลับตายไปกว่านี้ไม่ได้แล้ว ด้วยเหตุนี้การตายของเกิงซานจึงเป็นเรื่องใหญ่ และการตายของเขาเกี่ยวข้องกับเรื่องที่สำคัญมาก”
หมิงเวยครุ่นคิด “เพราะว่าฉีตงจวิ้นอ๋องอยู่ที่ตงหนิง พวกท่านเลยกังวลเป็นพิเศษที่เกิงซานเสียชีวิตที่ตงหนิงใช่หรือไม่”
“จะพูดอย่างนั้นก็ได้”
พูดถึงเรื่องนี้หยางชูขมวดคิ้วพูดกับตัวเอง “หากว่านายท่านสามไม่ตายแล้วปีนั้นเขากลับมาที่ตงหนิงเพราะวางแผนแน่วแน่แล้วว่าจะขอพึ่งพาอาศัยฉีตงจวิ้นอ๋อง หากเขาต้องการได้รับความไว้วางใจจากฉีตงจวิ้นอ๋อง เขาก็ควรมีโถวหมิงจ้วง[2]ในมือ…”
“โถวหมิงจ้วง! ใช่แล้ว โถวหมิงจ้วง!”
จู่ๆ หยางชูก็ลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปเดินมาในห้อง เขาเคาะพัดกับฝ่ามือของตนเอง “เกิงซานต้องมาเพื่อเรื่องนี้แน่! สิ่งนี้สำคัญมากมันสามารถให้ความช่วยเหลือแก่ฉีตงจวิ้นอ๋องได้ไม่น้อยเลย อาสวน!”
เขาตะโกนเรียกแล้วอาสวนก็ผลักประตูเข้ามา “ขอรับคุณชาย”
“ข้าต้องการเอกสารคดีกบฏของหลิ่วหยางจวิ้นอ๋อง รีบเอามาเร็ว!”
“ขอรับ” อาสวนปิดประตู หลังจากนั้นไม่นานเขาก็ผลักประตูเข้ามาอีกครั้ง
“ได้แล้วขอรับคุณชาย” มีเอกสารมากมายกองบนโต๊ะ หยางชูก็หยิบขึ้นมาหนึ่งเล่ม และพลิกดูอย่างรวดเร็ว
กา
