าเพียงใด! เป็นสามีภรรยากันมาสิบแปดปีไม่เคยมีปัญหาภายในครอบครัวแม้แต่น้อย ผู้คนต่างพูดกันว่าถึงนายท่านสี่จะเป็นคนอารมณ์ร้าย แต่เขาก็เป็นคนที่เอาใจใส่เป็นพิเศษ หึๆ ท่านเป็นคนเอาใจใส่งั้นรึ พวกเขาคงไม่รู้ว่าคนที่ท่านคอยเอาใจใส่นั้นไม่ใช่ข้า!”
พอพูดเรื่องนี้ออกมานางก็ทนไม่ไหว
“ทุกคนล้วนอิจฉาข้า แต่ผู้ใดจะรู้ว่าแต่ละวันข้าผ่านอะไรมาบ้าง” ฮูหยินสี่พูดเสียงแหบ “ตั้งแต่ที่เราแต่งงานกันมาในใจของท่านไม่มีข้าอยู่เลยสักวัน! ผู้ที่อยู่ในใจของท่านมาสิบแปดปีมีแต่คนผู้นั้นที่อยู่สวนอวี๋ฟาง!”
สายตาของหมิงเฉิงทอดมองไปที่ดอกชวนชมสีโลหิตที่เพิ่งออกดอกใต้ชายคา ฟังเสียงอันเจ็บปวดของผู้เป็นมารดา
“สิบแปดปี! ข้าคิดว่าตนเองสามารถรอให้ท่านเปลี่ยนใจได้ แต่วันนี้ข้ารู้แล้วว่าตลอดชีวิตนี้ข้าคงรอไม่ไหว ขนาดตอนนี้นางตายไปแล้วท่านก็ยังคิดถึงแต่นางท่านคิดถึงนางอยู่เสมอจนแทบอยากจะตายตามนางไป เหตุใดท่านถึงไม่พูดออกมาตั้งแต่แรกว่าคนที่ช่วยนางไว้ก็คือท่าน! เหตุใดท่านไม่บอกนางไปว่ารักแรกพบของนางก็คือท่าน!”
หมิงเฉิงชะงักเขาหันศีรษะกลับไปมองด้วยความงุนงง และจ้องไปที่หน้าต่าง
อีกด้านหนึ่งของหน้าต่างเสียงของนายท่านสี่ดังลอดออกมา “เจ้ารู้เรื่องนี้ได้อย่างไร”
“ข้ารู้ได้อย่างไรน่ะหรือ” ฮูหยินสี่หัวเราะเสียงเย็น “ท่านคิดถึงนาง คิดถึงนางอยู่เสมอจนเก็บไปฝันตัวท่านไม่รู้เลยหรือ”
“….”
“จนถึงวันนี้ท่านจะตำหนิผู้ใดได้ หากท่านกล้าหาญพ
