าก็ได้ยินเสียงหัวเราะเยาะของฮูหยินสี่ “ข้าไม่อนุญาตให้ท่านนอนห้องนี้หรืออย่างไร ท่านไปที่ห้องหนังสือทุกวัน ไม่เห็นท่านจะทำอันใดเลย!”
การได้ยินพ่อแม่ของตนทะเลาะกันเป็นเรื่องน่าอายจริงๆ หมิงเฉิงลังเลว่าเขาควรเดินออกไปก่อนดีหรือไม่ แต่แล้วเขาก็ปัดเอาความคิดนั้นออกไปอย่างรวดเร็ว
เพราะว่าฮูหยินสี่พูดออกมาว่า “ทำไมหรือ เห็นหน้าข้าแล้วมันทำให้ท่านลำบากใจถึงเพียงนั้นเชียวหรือ หากท่านไม่เต็มใจแล้วมาแต่งงานกับข้าตั้งแต่แรกทำไมกัน”
นายท่านสี่ไม่พูดอันใด เขาเอาแต่ยืนเงียบอยู่อย่างนั้น แต่ยิ่งเขาไม่พูดอันใดออกมา ฮูหยินสี่ก็ยิ่งโกรธมากขึ้น นางจึงตะโกนออกไป “ท่านเกลียดข้าถึงเพียงนี้ แม้แต่ประโยคเดียวท่านก็ไม่เอ่ยออกมาเลยหรือ”
นายท่านสี่ก้าวเท้าเพื่อเตรียมจะเดินออกไป
“ท่านหยุดอยู่ตรงนั้นนะ!”
ฮูหยินสี่โกรธมากจนนางพูดอะไรบางอย่างออกมา “พี่สะใภ้สามตายแล้ว ใจท่านถึงกับอ่อนแอเลยงั้นหรือ เห็นท่านเป็นเช่นนี้แล้วผู้ที่ไม่รู้คงนึกว่าภรรยาของท่านตายไป! วันๆ เอาแต่ขังตัวเองอยู่ในห้องหนังสือ ไม่ออกมาพบเจอผู้คน ถ้าท่านจะเสียใจถึงเพียงนี้ เหตุใดท่านไม่ตายตามนางไปเลยล่ะ!”
หลังจากนั้นไม่นานเสียงที่เบื่อหน่ายของนายท่านสี่ก็ดังขึ้น “เจ้าอย่าทำตัวไร้เหตุผลนักเลย หลายปีมานี้คิดว่าข้าไม่รู้สึกผิดต่อเจ้างั้นหรือ”
ยิ่งเห็นเขาพูดเช่นนี้ฮูหยินสี่ก็ยิ่งโกรธไปกันใหญ่ นางหัวเราะเสียงเย็น “ใช่สิ! ผู้อื่นพูดถึงข้าว่าข้าน่าอิจฉ
