ใดกับนาง”
“ถ้าอย่างนั้นก็เพื่อปิดปาก…” หมิงเวยพูดเบาๆ
เมื่อเอ่ยคำนี้ทั้งสามคนต่างตกอยู่ในความเงียบ ต่างคนต่างคิดในใจ
ตกลงเรื่องเป็นมาอย่างไรกันแน่จำเป็นต้องฆ่าปิดปากฮูหยินสามด้วยหรือ เหตุใดจึงต้องเร่งรีบถึงเพียงนั้น
“ข้ามีลางสังหรณ์” หยางชูพึมพำ “สองเรื่องนี้อาจมีจุดที่เป็นกุญแจสำคัญ”
เจี่ยงเหวินเฟิงเขียนอย่างรวดเร็ว เขาเขียนเรื่องของเกิงซานไปหนึ่งหน้าจากนั้นก็เขียนเรื่องของฮูหยินสามอีกหนึ่งหน้า
หลังจากที่เขียนเสร็จแล้วเขาก็นำกระดาษสองแผ่นนี้วางไว้บนโต๊ะ
“พวกท่านเห็นหรือไม่ เกิงซานกับฮูหยินสามทั้งสองคนนี้ไม่มีความเกี่ยวข้องกันเลยแม้แต้น้อย แต่ในขณะเดียวกันทั้งสองกลับเกี่ยวข้องกับคนผู้หนึ่ง”
เขาชี้ไปยังตรงกลาง “นายท่านสาม!”
………………………………..
