โรงเตี๊ยมแห่งหนึ่ง พอพวกนางลงจากรถม้าก็มีคนมาต้อนรับแล้วพาพวกนางไปยังห้องรับรองชั้นบน
หมิงเวยก้าวเข้าไปในประตู และเห็นหยางชูกำลังยืนพิงหน้าต่างอย่างเกียจคร้าน เขาเล่นพัดงาช้างในมือพลางมองลงไปที่คนเดินเท้าชั้นล่าง
“คุณชาย!” อาหว่านร้องเรียกอย่างดีใจ
หยางชูหันหน้ามาแล้วยิ้มก่อนกล่าวว่า “หลายวันมานี้เจ้าลำบากหรือไม่ อาสวนบอกว่าวันๆ เจ้าไม่ทานข้าวต้มก็หมั่นโถว”
“ใช่เจ้าค่ะ!” อาหว่านบ่น “แม้แต่เนื้อข้าน้อยก็ไม่ได้ลิ้มลอง”
หยางชูหัวเราะแล้วยื่นมือไปเกลี่ยจมูกนาง “วันนี้ข้าจะให้เจ้าได้กินอาหารดีๆ เจ้าไปสั่งอาหารเถอะ!”
นี่เป็นการกันนางออกไปแน่นอนว่าอาหว่านไม่พอใจอย่างยิ่ง
“เด็กดี ไปเร็วเข้า! เพราะว่ารอพวกเจ้าข้าเลยยังไม่ได้ทานอันใดจนถึงตอนนี้เลย” หยางชูปลอบนาง
อาหว่านกระทืบเท้าด้วยความไม่พอใจก่อนหมุนตัวเดินออกไป ไม่รู้ว่าคุณชายหยางจงใจหรือไม่จงใจกันแน่ แต่ตั้งแต่ต้นจนจบเขาทำตัวเหมือนอยู่กับอาหว่านเพียงสองคน ไม่เหลือบมองหมิงเวยเลยเสียด้วยซ้ำ
………………………………………
[1] ขลุ่ยผิว (ตี๋จื่อ) : รูเป่าอยู่ด้านข้าง จับแบบขวาง
[2] ขลุ่ยเป่า (เซียว) : รูเป่าอยู่ด้านบน จับแบบตั้ง
