าที่นี่
ไม่ใช่เพื่อเป็นคุณหนูเจ็ดแล้วก็ไม่ใช่เพื่อตามหาครอบครัว แต่เพื่อเปลี่ยนแปลงโชคชะตาของใต้หล้า ไม่ให้มุ่งไปสู่โลกที่โหดร้ายและไร้มนุษยธรรม
หลังจากนั้นไม่นานแม่นมหูผู้คอยอยู่ข้างกายฮูหยินสองก็เดินเข้ามาหา
“คุณหนูเจ็ด” นางย่อกายคารวะ “มีคนมารับท่านเจ้าค่ะ”
หมิงเวยพยักหน้าแล้วเดินเข้าห้องบอกกับตัวฝู “ไปกันเถอะ”
แม่นมหูไม่บอกว่าใครมารับนาง นางก็ไม่ถาม เพราะทุกคนล้วนรู้กันดีอยู่แล้ว รถม้าประดับด้วยทองคำและหยกจอดอยู่ที่ประตูด้านข้างโดยไม่มีการปกปิดใดๆ
หมิงเวยขึ้นรถม้า เมื่อมุ่งหน้าเดินทางไปได้สักพักนางก็หัวเราะ
อาหว่านไม่เข้าใจ “ท่านหัวเราะอันใดกัน”
“ชื่อเสียงคุณชายของเจ้ามีประโยชน์อย่างมาก ตอนนี้ตระกูลหมิงไม่กล้าแม้แต่จะแตะต้องข้าแม้เพียงปลายเล็บ” นางตอบ
อาหว่านกลอกตา หมิงเวยพูดอีกว่า “วันนี้ให้ข้านั่งรถม้าคันนี้ ในสายตาของผู้คนคงปกปิดว่าไม่มีความสัมพันธ์กับเขาไม่ได้เสียแล้ว เจ้าไปบอกคุณชายของเจ้าทีว่าทำอันใดให้รับผิดชอบด้วย!”
อาหว่านร้องฮึ “ท่านไม่รู้หรืออย่างไรว่าคุณชายขึ้นชื่อว่าเป็นคนไร้ความรับผิดชอบ”
“ผู้อื่นเขาไม่รับผิดชอบได้ แต่กับข้าเขาต้องรับผิดชอบ”
อาหว่านหันหน้าไปทางอื่นพลางคิดในใจว่าฝันไปเถอะ! หากไม่พูดถึงที่มาที่ไปอันเป็นปริศนาของนาง เมื่อมองจากฐานะของนางแล้วมีส่วนใดที่เหมาะสมกับคุณชายกัน
จากนั้นบนรถม้าก็ไม่มีการสนทนาตลอดทาง จนมาถึงที่หมายรถม้าก็ขับเข้าไปในส่วนหลังของ
