ด้านนอกฮูหยินสองไม่รู้ว่าต้องใช้เวลามากเท่าใดกว่าจะปลอบแขกให้สงบลงได้ แล้วจู่ๆ นางก็เห็นเด็กรับใช้ที่เข้าไปยกโลงศพวิ่งตะโกนออกมาจากห้องเซ่นไหว้ผู้ตายทีละคน
“ผีๆ!”
ดวงตาของฮูหยินสองนิ่งสนิทที่นางทำไปช่างเสียเปล่าจริง!
เรื่องยังไม่จบเพียงเท่านี้ พอจับเด็กรับใช้ทั้งแปดคนได้แล้วหมิงเฉิงที่ช่วยรับรองแขกผู้ชายอีกฝั่งหนึ่ง ถามคำถามสำคัญ “ท่านป้าสองแล้วท่านลุงสองล่ะขอรับ”
ฮูหยินสองตกใจแล้วหันไปทางห้องเซ่นไหว้ผู้ตาย ลูกศิษย์ของซินแสเนตรหยินหยางวิ่งหนีออกมา เด็กรับใช้แปดคนที่เข้าไปยกโลงศพก็วิ่งหนีกันออกมาทั้งหมด หมายความว่านายท่านสองน่าจะยังอยู่ในนั้น…
เมื่อคิดได้อย่างนั้นจู่ๆ ทางฝั่งห้องเซ่นไหว้ผู้ตายก็เกิดความปั่นป่วนขึ้น
“ดูนั่น เจ้าดูนั่นเร็ว!”
“นั่นใช่นายท่านสองหรือเปล่า”
“นั่นซินแสเนตรหยินหยาง! เขาจับนายท่านสองทำไมกัน”
“ช่วยด้วย!” เสียงกรีดร้องที่เสียดแทงหัวใจดังขึ้น ฮูหยินสองเห็นซินแสเนตรหยินหยางลากนายท่านสองออกมาจากห้องเซ่นไหว้ผู้ตาย
“ฮิๆๆ” ซินแสเนตรหยินหยางกระโดดไปมา และในมือของเขาก็ดึงผมของนายท่านสองอยู่!
“ท่านแม่!”
“มีผี!”
แขกทั้งหลายต่างวิ่งไปรอบๆ เสื้อผ้าฉีกขาด และรองเท้าหลุดออกนับไม่ถ้วน
ภายในห้องโถงอาหว่านหดตัวอยู่ด้านหลังหมิงเวย “พอใจท่านหรือยัง ท่านยังไม่ส่งพวกไปอีกหรือ”
“ส่งไปเพื่ออันใดกัน” หมิงเวยเช็ดขี้เถ้าจากพื้นดิน และตรวจสอบอย่างละเอียดเพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีร่องรอยหลงเห
