หลังจากฮูหยินสองกลับเข้าห้อง นางก็รีบปิดหน้าต่างปิดประตูแน่น สีหน้ายังคงเจือความตื่นตระหนกอยู่ นางยังจำมือที่เย็นเฉียบในความฝันได้อย่างชัดเจน
เป็นเพียงความฝันจริงๆ หรือ มีความฝันที่ชัดเจนเช่นนี้ด้วยหรือ
บทสนทนาในความฝันนางจำได้ทุกคำ แม้กระทั่งน้ำเสียง…
แม่นมหูเดินเข้ามาแล้วเห็นว่าฮูหยินสองนั่งอยู่ตรงนั้น นางจับข้อมือตนเองและดูเหม่อลอย
“ฮูหยินเจ้าคะ”
ฮูหยินสองได้สติกลับมา พอเห็นแม่นมจึงฝืนยิ้มพูดว่า “ข้าให้แม่นมไปพักผ่อนมิใช่หรือ เหตุใดถึงยังไม่ไปนอนเล่า”
แม่นมหูตอบ “ตอนแรกข้าน้อยว่าจะนอนพักเจ้าค่ะ แต่คิดว่าฮูหยินน่าจะหิวเป็นแน่ จึงนำก๋วยเตี๋ยวมาให้เจ้าค่ะ” พูดจบก็ส่งสัญญาณให้สาวใช้นำชามก๋วยเตี๋ยวมาวางไว้บนโต๊ะ
ตอนนี้ฮูหยินสองไม่มีอารมณ์อยากอาหารแม้แต่น้อย แค่นางหลับตาลงก็เห็นใบหน้าที่เสียชีวิตแล้วของฮูหยินสาม
ไม่ได้! นางต้องพูดเรื่องนี้ออกไป อย่าว่าแต่ทานก๋วยเตี๋ยวไม่ลงเลย แม้แต่นอนนางก็นอนไม่หลับ!
“แม่นม!” นางคว้ามือของแม่นมหู “ข้ามีเรื่องจะพูดกับแม่นม!”
แม่นมหูอยู่กับนางมาหลายปี น้อยมากที่จะเห็นฮูหยินสองตื่นตระหนกได้ถึงเพียงนี้ เห็นนางเป็นเช่นนี้ก็รู้ว่าเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นเป็นแน่จึงหันไปสั่งสาวใช้
“เจ้าออกไปเฝ้าด้านนอกก่อน” สาวใช้รับคำแล้วเดินจากไป
“ฮูหยินอย่ากลัวไปเลยเจ้าค่ะ” แม่นมหูพูดปลอบโยน “มีเรื่องอันใดเกิดขึ้นหรือเจ้าคะ ค่อยๆ พูดมาเถิดเจ้าค่ะ แม่นมจะรับฟัง”
ฮูหยินสองจะไม่กล
