ัวได้อย่างไร ค่ำคืนที่เงียบสงบ เสียงสวดมนต์ด้านนอกก็หยุดลงเช่นกันยิ่งทำให้ความฝันนั้นเหมือนจริงเสียจนนางรู้สึกกลัว
นางมองไปรอบๆ เมื่อไม่เห็นผู้ใดจึงเริ่มเล่าความฝันให้อีกฝ่ายฟัง
“แม่นม น้องสะใภ้สามมาหาข้า!” ฮูหยินสองร้องไห้ “ข้าทำผิดบาป นางเลยมาหาข้า!”
แม่นมหูได้ยินเช่นนั้นก็เหงื่อตก นางครุ่นคิดแล้วพูดปลอบใจฮูหยินสอง “ฮูหยิน สองวันนี้ท่านคงเหนื่อยมากเกินไป โบราณว่าไว้ว่าสิ่งที่คิดเมื่อตอนกลางวัน พอตกเย็นมักจะเก็บไปฝัน ท่านคงรู้สึกผิดต่อคุณหนูเจ็ดก็เลยฝันถึงเรื่องนี้ คงไม่ใช่ฮูหยินสาม…”
“ไม่ใช่!” เสียงของฮูหยินสองแหลมขึ้นเล็กน้อย นางจับมือแม่นมหูและอธิบายอย่างรวดเร็ว “มันเหมือนจริงเกินไป ท่านรู้หรือไม่ มือของนางเย็นมากราวกับเย็นไปถึงกระดูก ข้ายังจำความรู้สึกนั้นได้อยู่เลย…”
ฮูหยินสองจับข้อมือของตนอีกครั้ง นางห้ามมือไม่ให้สั่นไม่ได้
“ข้าขอโทษนาง! ข้าขอโทษนางจริงๆ!” ฮูหยินสองร้องไห้ออกมา “ข้าเป็นผู้สมรู้ร่วมคิด! แม่นม!”
ฮูหยินสองมีอายุสี่สิบกว่าปีแล้ว รับผิดชอบคนในเรือนมาหลายปีต่อหน้าผู้อื่นนางเป็นคนใจดี สุขุมหนักแน่น แม่นมหูจำไม่ได้ว่ากี่ปีแล้วที่ไม่ได้เห็นนางเป็นเช่นนี้ ตื่นตระหนกราวกับเป็นแม่นางรุ่นเยาว์
“ฮูหยิน…”
“นางบอกว่าจะแก้แค้นโดยมาลงที่ลูกของข้าแทน หากเป็นเช่นนั้นจริงแล้วข้าจะทำอย่างไรดี ลูกสาวข้าเป็นเช่นนั้นไปแล้ว หากเกิดเรื่องกับซานเอ๋อร์และลิ่วเอ๋อร์อีก ข้าจะมีชีวิตอยู่ต่
