อไปได้เยี่ยงไร”
เห็นนางเป็นเช่นนี้แล้วแม่นมหูทำได้เพียงออกแรงจับนางเอาไว้ “ฮูหยินเจ้าคะ!”
ฮูหยินสองถูกรวบตัวไว้สายตาของนางบัดนี้ดูว่างเปล่า…
แม่นมหูถอนหายใจเบาๆ แล้วกล่าวด้วยเสียงนุ่มนวล “ในเมื่อฮูหยินเป็นกังวล งั้นท่านก็ต้องตอบแทนนางดีๆ! ฮูหยินสามเป็นคนมีเหตุผลหากนางรู้ว่าท่านไม่ได้มีเจตนา อีกทั้งยังต้องการชดเชยให้นางด้วยใจจริง นางจะต้องเข้าใจเป็นแน่เจ้าค่ะ”
“ชดเชย…” ฮูหยินสองพึมพำสติของนางเริ่มกลับมา “จริงสิ ชดเชย! ข้าจะชดเชยอย่างไรดี ดูแลเสี่ยวชีแน่นอนว่าได้อยู่แล้ว แล้วยังมีอันใดอีก…”
นางจำประโยคในความฝันนั้นได้
พี่สะใภ้สอง ข้าขอล่ะ! ข้าไม่เคยทำร้ายท่านเหตุใดจึงต้องมาลงเอยเช่นนี้!
ข้อขอร้อง!
ขอ…ฮูหยินสองหลับตาลงหรือว่านางควรร้องทุกข์ให้ฮูหยินสามดี
จะทำได้อย่างไร
นางจะทำได้อย่างไร!
…………
ณ สวนซิ่น
หยางชูมองเอกสารการชันสูตรพลิกศพ องครักษ์ชุดดำยืนหลังตรงอยู่ข้างกายราวกับปืนกระบอก
“ว่าอย่างไร…ใต้เท้าเจี่ยงยืนยันแล้วใช่หรือไม่ว่าคนผู้นั้นคือเกิงซาน”
องครักษ์ชุดดำตอบกลับ “ช่วงนั้นเกิงซานได้รับบาดเจ็บที่ขา และใต้เท้าเจี่ยงก็พบว่ามีรอยแผลเป็นที่กระดูกขาของเขา ความสูงและอายุล้วนสอดคล้องกันหมดขอรับ”
หยางชูพยักหน้าและถอนหายใจ “คาดไม่ถึงว่าสายลับเหรียญทองผู้สง่างามเพียงนั้นจะต้องมาพ่ายแพ้ให้กับตระกูลหมิงที่ไม่มีค่าให้จดจำนั่น!”
หวงเฉิงซือมีสายลับมากมายนับไม่ถ้วน แต่คนที่ได้รับเหรียญทองนั้นม
