นรุ่งขึ้นเจ้าค่อยตื่นแล้วกลับมาที่นี่อีกที”
เจ้านายช่างมีน้ำใจกับนางเช่นนี้มีหรือที่ชิวหยู่จะไม่ดีใจ นางกล่าวขอบคุณอย่างรวดเร็วแล้วเดินออกจากห้องไปอย่างแผ่วเบา
เมื่อทั้งบ่าวและเจ้านายเดินออกไป หมิงเวยและอาหว่านที่หลับไปแล้วก็ลืมตาขึ้นมาพร้อมกัน
“เมื่อครู่ท่านทำอันใด” อาหว่านครุ่นคิด “ฮูหยินสองท่านนั้นจู่ๆ ก็เรียกให้สาวใช้ออกไป”
หมิงเวยลุกขึ้นนั่งและจัดทรงผมของตน “แม่นางเห็นแล้วหรือ”
อาหว่านตอบ “ทันทีที่นางเดินเข้าห้องมาท่านก็แอบล้วงความลับอย่างเงียบๆ แล้ว นางเดินเข้ามาในห้องนี้นางก็หลับไปทันทีแล้วอย่างนี้ข้าจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าท่านใช้วิชากับนาง”
หมิงเวยดื่มน้ำ “แม่นางคิดว่าการตายของท่านแม่ของข้ากับโครงกระดูกที่ถูกพบในสวน ผู้ใดเป็นคนทำ”
“คงเป็นนายท่านสักคนในตระกูลหมิงไม่ใช่หรือเจ้าคะ นายท่านหกไม่ได้มีความสามารถเพียงนั้น สิบปีก่อนเขายังเด็กเกินไปก็เหลือแค่นายท่านสองกับนายท่านสี่ คงเป็นใครสักคนในสองท่านนี้”
“ถ้าอย่างนั้นในเรือนนี้ผู้ใดคุ้นเคยกับพวกเขามากที่สุดกัน”
อาหว่านอยากกลอกตา แต่เพื่อภาพลักษณ์นางจึงอดกลั้นเอาไว้ “แน่นอนว่าก็ต้องเป็นฮูหยินของพวกเขาสิเจ้าคะ”
หมิงเวยพยักหน้า “ผู้ที่มีความเป็นไปได้ว่าจะทราบเรื่องสกปรกของพวกเขามากที่สุดก็คือฮูหยินสองและฮูหยินสี่ ท่านอาสะใภ้สี่สองสามวันนี้ป่วย ข้าจึงไม่ได้พบนาง ส่วนท่านป้าสองข้ามองเห็นความรู้สึกผิดชอบชั่วดีของนาง หากกระตุ้นนางเพื่อค้
