ิวหยู่ยืนอยู่ข้างกายนาง ส่วนแม่นางอาหว่านนั่งหลับตาพักผ่อนอยู่ที่มุมห้อง
ฮูหยินสองแอบบ่นเงียบๆ ในใจ
ไม่รู้ว่าใต้เท้าเจี่ยงผู้นั้นคิดอันใดอยู่ถึงได้ขอให้คุณชายหยางส่งคนมา เห็นได้อย่างชัดเจนว่าเขาไม่สามารถไว้วางใจตระกูลหมิงได้ ไม่เช่นนั้นจะส่งผู้อื่นมาดูแลเสี่ยวชีหรือ ชื่อเสียงของคุณชายหยางผู้นั้นเป็นอย่างไรให้สาวใช้มาติดตามเสี่ยวชีเช่นนี้จะให้ผู้อื่นคิดอย่างไรกัน
หมิงเวยเห็นฮูหยินสองเดินเข้ามาจึงย่อกายแสดงความเคารพ “ท่านป้าสอง”
ฮูหยินสองเข้าไปช่วยประคองนาง “หลานนั่งคุกเข่าที่นี่นานแล้ว ควรพักสักหน่อยเถิด ยังเหลือพรุ่งนี้อีกวันอย่าทำให้เข่าได้รับบาดเจ็บเลย”
“ขอบคุณท่านป้าสองที่เป็นห่วงเจ้าค่ะ แต่หลานสบายดี” พูดจบหมิงเวยก็ลุกขึ้นด้วยท่าทีปกติ
นางคุกเข่าอยู่นานจึงเดินโซเซเล็กน้อย ฮูหยินสองตำหนินางด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “ตอนที่ท่านแม่ของหลานยังมีชีวิตอยู่ สิ่งที่นางเป็นกังวลมากที่สุดก็คือหลาน ตอนนี้แม่ของหลานจากไปแล้วหลานต้องดูแลตัวเองดีๆ อย่าทำให้ท่านแม่ที่อยู่บนสวรรค์ไม่สบายใจ”
“หลานเข้าใจเจ้าค่ะ”
ฮูหยินสองกล่าวต่อ “นี่ก็เย็นแล้ว หลานไปหาอะไรทานสักหน่อยเถอะ จากนั้นก็ไปงีบสักพัก หากหลานไม่หลับตาพักเลยจะทนต่อได้อย่างไรกัน”
หมิงเวยขอบคุณนางแล้วเดินตามชิวหยู่ไปที่ห้องเล็กข้างๆ อย่างเชื่อฟัง
อาหว่านเองก็เดินตามไปด้วย ฮูหยินสองมีความคิดอยู่ในหัวเต็มไปหมด นางเดินไปยังโลงศพของฮูหยินสามโดยไม่รู้ต
