ญเลย สิ่งที่เลวร้ายที่สุดได้ไปอยู่ในมือของพวกเขาแล้ว”
นายท่านสองตกใจ พอตั้งสติได้ก็เอ่ยถาม “ท่านหมายถึงโครงกระดูกที่ขุดออกมาน่ะหรือ”
“ใช่”
“มันจะมีประโยชน์อันใด” นายท่านสองเห็นต่าง “กลายเป็นโครงกระดูกไปแล้ว พวกเขาคงดูไม่ออกหรอกว่าเป็นผู้ใด”
เขาหัวเราะเยาะ “ท่านประเมินความสามารถของเจี่ยงเหวินเฟิงต่ำเกินไป ตราบใดที่เขาพยายาม อย่างไรก็ต้องตรวจสอบได้อยู่แล้วว่าเป็นผู้ใด ยิ่งไปกว่านั้นเสวียนชื่อสามารถเรียกดวงวิญญาณได้…” ทันใดนั้นเขาก็คิดอะไรบางอย่างออกขึ้นมา
“หรือว่าเขามาที่นี่เพื่อโครงกระดูกนั่น”
นายท่านสองรู้สึกสับสน “ที่เขามาที่นี่เพื่อการนี้หรอกหรือ เก่งกาจอะไรเพียงนั้นกัน จะว่าไปท่านยังไม่บอกข้าเลยว่าโครงกระดูกนั่นตกลงเป็นของผู้ใดกันแน่”
ชายผู้นั้นกุมหน้าผาก “คนของหวงเฉิงซือ”
“หวง หวงเฉิงซือ!” นายท่านสองแทบจะกระโดดขึ้น
หวงเฉิงซือ! ผู้เป็นหูตาของฝ่าบาท!
นายท่านสองเกลียดผู้ที่อยู่บนบัลลังก์นั่นมานานหลายปี แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้สัมผัสกับสิ่งที่เกี่ยวข้องกับคนผู้นั้นจริงๆ
“ท่านไปแหย่คนของหวงเฉิงซือนั่นได้อย่างไร”
“ท่านจะพูดเรื่องนี้ทำไมกัน” ชายผู้นั้นถามกลับแล้วบอกว่า “ตอนนี้อยู่เงียบๆเข้าไว้จะเป็นการดีกว่า เจี่ยงเหวินเฟิงพาคนเข้ามาที่นี่แล้ว หากเคลื่อนไหวอันใดตอนนี้มีแต่จะถูกจับผิดได้โดยง่าย”
“ท่านจะไม่ทำอันใดเลยหรือ หากเขาตรวจสอบแล้วพบขึ้นมา…”
“รอข่าวจากจวิ้นอ๋อง” เขาหลับตาและพู
