นท่านทำ ท่านเคยถามข้าหรือ”
“แล้วเจ้ารู้ได้อย่างไรว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับพวกเรา”
น้ำเสียงของฮูหยินสองดูใจจืดใจดำ “หากไม่ใช่พวกท่านพี่น้องทำแล้วผู้ใดจะทำกันเล่า พวกท่านเป็นเช่นนี้มาโดยตลอดมิใช่หรือ ตอนทำไม่พูดอันใดออกมาสักคำ พอเรื่องแดงขึ้นมาก็ให้พวกเรามาปกปิดความผิดนี้ หากวันใดพวกเราทุกคนได้ตกนรก ทั้งหมดก็เป็นเพราะพวกท่าน!”
นายท่านสองหมดความอดทน “ข้าทำเพื่อตัวเองหรืออย่างไร ข้าทำเพื่อพวกเจ้า! เพื่อตระกูลของเรา!”
“ท่านพี่อย่าพูดจาสง่าผ่าเผย ทั้งๆ ที่ความจริงไม่ใช่เลยเจ้าค่ะ” ฮูหยินสองหัวเราะเสียงเย็น “พวกเราไม่ได้อยู่ดีกินดีอยู่แล้วหรอกหรือ เหตุใดพวกท่านถึงได้คิดการใหญ่ ต้องการความมั่งคั่ง ยศถาบรรดาศักดิ์ อนาคตที่ดี แต่พวกเราสตรีและเด็กกลับเป็นฝ่ายถูกตำหนิแทน”
วันนี้พบเจออุปสรรคมาทั้งวันใจของนายท่านสองจึงร้อนดั่งไฟ พอฮูหยินสองพูดเช่นนี้ ความโกรธของเขาจึงไม่สามารถยับยั้งได้ “เจ้ารู้แต่งานบ้านงานเรือน! ซานเกออีกไม่นานต้องลงสนามสอบ เจ้าไม่อยากให้เขามีอนาคตที่ดีหรือ ลิ่วเกออีกไม่นานก็เติบใหญ่ เจ้าอยากให้เขาเป็นเหมือนพวกเราหรือ อยู่ที่ตงหนิงไปตลอดชีวิตงั้นหรือ”
“ท่านพี่อย่าหลอกตัวเองเลย” ฮูหยิงสองยังคงนิ่งไม่ไหวติง “ซานเกอจะสอบได้หรือไม่ได้ก็ขึ้นอยู่กับความสามารถของเขา หากเขาไม่มีความสามารถพอก็ค่อยซื้อตำแหน่งให้เขาก็ได้ ให้เขาเดินไปข้างหน้าด้วยตนเอง ลิ่วเกอเป็นคนหัวช้าสอบคัดเลือกผ่านก็น
