ี่ยงเหวินเฟิงนำออกมานั้นแข็งแกร่งมาก หมิงเวยมองพลังที่อยู่บนนั้น ห้ามใจตนเองไม่ให้ขยับมือไปจับมัน
เจี่ยงเหวินเฟิงผู้นี้มีที่มาอย่างไรกันแน่ มีวิญญาณติดตามแล้วยังมีของวิเศษนี้อีก แต่บนกายของเขาไม่มีพลังอันใดเลย เขาไม่ใช่เสวียนชื่อแล้วเขามีอาวุธวิเศษนี้ได้อย่างไรกัน
เหล่าองครักษ์ขุดกันอย่างรวดเร็ว และภายในเวลาไม่นานหลุมลึกสองฉื่อ[2]ก็ปรากฏขึ้นใต้ต้นไม้
หมิงเวยสังเกตปฏิกิริยาของนายท่านสอง ตอนแรกเขามองไปที่ฉีตงจวิ้นอ๋องอยู่บ่อยครั้ง อาจเป็นเพราะฉีตงจวิ้นอ๋องไม่มีปฏิกิริยาตอบกลับ อีกทั้งไม่มีปัญญาขัดขวางเจี่ยงเหวินเฟิงจึงทำได้เพียงไม่มองไปที่เขา
พอขุดต่อไปอีกหนึ่งฉื่อสีของดินก็เปลี่ยนไป เหลยหงดีใจจึงเร่งขุดต่อไปพร้อมองครักษ์คนอื่นๆ
แล้วในที่สุดดูเหมือนพลั่วจะสัมผัสกับอะไรบางอย่าง
“ใต้เท้าขอรับ!” เหลยหงร้องขึ้นมา “ท่านมาดูนี่สิขอรับ!”
เจี่ยงเหวินเฟิงเดินไปข้างหน้าไม่กี่ก้าวก็เห็นกระดูกนิ้วท่อนหนึ่งตรงดินที่เหลยหงขุด
กระดูกนิ้วคน!
“ขุดออกมา!” เขาพูดเสียงขรึม
“มีศพอยู่จริงๆ!” ไม่รู้ว่าเป็นเสียงกระซิบของผู้ใด เจ้าหน้าที่หลายคนยืดคอและมองเข้าไปในหลุม พอดูเสร็จก็หันไปมองนายท่านสอง
มาถึงขั้นนี้แล้วนายท่านสองทำได้เพียงทำเป็นไม่รู้ พยายามทำสีหน้าท่าทางให้นิ่งสงบเหมือนผู้อื่นแล้วออกอาการประหลาดใจเล็กน้อย
“คุณชาย ท่านว่าศพนี้มีที่มาอย่างไรกัน” อาหว่านกระซิบถาม
หยางชูหัวเราะ “ข้าจะไปรู้ได้อย่างไรกั
