ไม่ถูกว่าเขาควรดีใจหรือสงสารกันแน่
แต่นางก็ได้เลือกแล้ว…
ใจของนายท่านสองหล่นไปที่เท้า เขาหันกลับมาแล้วดุว่า “เสี่ยวชี! พวกผู้ใหญ่เสียสละเวลาอันมีค่ามาร่วมงานที่นี่ หลานไม่ควรเสียมารยาท”
นางยกมุมปากขึ้นแสดงถึงการเยาะเย้ยแล้วไม่สนใจนายท่านสอง สายตามองไปที่เจี่ยงเหวินเฟิง “ใต้เท้าเคยกล่าวไว้ว่า ไม่ว่าจะเป็นบุรุษหรือสตรี คนชราหรือเด็ก บัณฑิต ชาวนา กรรมกรหรือพ่อค้า สามลัทธิเก้าอาชีพ[1] ตราบใดที่เป็นราษฎรของต้าฉี หากมาร้องทุกข์ต่อหน้าท่าน ท่านก็จะรับไว้ใช่หรือไม่เจ้าคะ”
“เสี่ยวชี!” นายท่านสองตะโกนเสียงดัง นางโง่รึเปล่า นางไม่กลัวว่าจะเป็นเหมือนแม่นางตระกูลจางหรืออย่างไรกัน
เจี่ยงเหวินเฟิงเองก็รออยู่เช่นกัน อันที่จริงเขาไม่ได้หวังว่าแม่นางหมิงผู้นี้จะเป็นคนแจ้งด้วยตัวเอง แต่เขาก็เตรียมตัวมาแล้ว หากนางกล้าที่จะทำเช่นนั้น เขาก็จะทำทุกวิถีทางเพื่อกอบกู้ชื่อเสียงของนาง
ตอนนี้นางเปิดปากพูดแล้ว งั้นเขาคงต้องตอบรับ
เขาจะมุ่งไปข้างหน้าเพื่อให้คุ้มกับความกล้าหาญของเด็กสาวตัวเล็กๆ ผู้นี้
“ใช่”
หมิงเวยย่อกายลงคารวะเขา “ข้าน้อยมีเรื่องมาร้องทุกข์ ใต้เท้าโปรดช่วยรับฟังด้วยเถิดเจ้าค่ะ!”
…………………………………………
[1] สามลัทธิเก้าอาชีพ : 3 ลัทธิ ได้แก่ ศาสนาพุทธ ศาสนาขงจื๊อ ศาสนาเต๋า 9 สาขาอาชีพ มีการแบ่งย่อยเป็นอีก 3 ระดับ คือ
ระดับที่ หนึ่ง 9 สาขาอาชีพ ระดับบน ได้แก่ สิ่งศักดิ์สิทธิ์ เซียน จักรพรรดิ ขุนนาง ต้มส
