เหลยหงเดินเข้าไปในสวนด้านหลังของศาลว่าการ
“ใต้เท้าขอรับ” เจี่ยงเหวินเฟิงกำลังรื้อค้นคดีอยู่
คดีเก่าของตงหนิงเมื่อหลายปีก่อนเป็นเรื่องที่น่ากลัวมาก หลายวันมานี้เขาอาศัยอยู่ที่ศาลว่าการ หากเขายังตื่นอยู่ก็จะเปิดดูคดีต่างๆ พวกนี้ เป็นการตรวจสอบคดีที่เขาต้องทำ เขาขยันเสียจนผู้อื่นไม่รู้จะพูดอันใดดี
ในตอนแรกท่านเจ้าเมืองอู๋กังวลว่าเขาจะยื่นมือเข้ามายุ่งในส่วนงานของท้องถิ่นจึงจับตาดูเขาอยู่นาน แต่พอเห็นว่าเขาทำในส่วนของการสอบสวนคดีที่เขาต้องทำเท่านั้นจึงไม่จับตามองเขาอย่างใกล้ชิดเพียงนั้นแล้ว
เจี่ยงเหวินเฟิงยังไม่วางมือจากม้วนกระดาษ เขาถามออกไป “เจ้าออกไปพบอาสวนมาหรือ มีข่าวอันใดงั้นรึ”
“ขอรับ” เหลยหงถ่ายทอดคำพูดของหยางชูให้เขาฟัง เจี่ยงเหวินเฟิงชะงัก เขาวางเอกสารในมือลง “แม่นางหมิงที่พบกันที่โรงน้ำชาท่านนั้นน่ะหรือ”
“ใช่ขอรับ” เหลยหงพูดเสริมอีกว่า “วันก่อนข้าน้อยไปที่สวนซิ่นก็พบเจอกับนางขอรับ” ไม่จำเป็นต้องอธิบายว่าประโยคนี้หมายความว่าอย่างไร เจี่ยงเหวินเฟิงก็เข้าใจได้โดยทันที
เขาออกความเห็นออกไป “ตระกูลหมิงมีพิธีศพคงไม่เป็นไรหากเจ้าหน้าที่จะไปที่นั่น แต่ว่าเรื่องที่คุณชายบอกมา…ให้แม่นางตัวเล็กๆ ที่เพิ่งสูญเสียคนในครอบครัวทำเรื่องเช่นนี้ ไม่เป็นการใจร้ายกับนางเกินไปหน่อยหรือ”
เหลยหงตอบว่า “อาสวนบอกว่าคุณชายสงสัยว่าการตายของมารดาของนางมีเงื่อนงำซ่อนอยู่ นางต้องการร้องทุกข์กับใต้เท้าขอรับ
