จวนตะวันออก
หลังจากสั่งงานมากมายเสร็จ นายท่านสองก็เข้าไปที่เรือนของฮูหยินผู้เฒ่า
เมื่อเห็นว่าเขามาแล้ว ฮูหยินผู้เฒ่าลืมตาขึ้นแล้วสั่งสาวใช้ที่ปรนนิบัตินางให้ถอยออกไป
“เป็นอย่างไรบ้าง” ฮูหยินผู้เฒ่าดูซีดเซียว หายใจลำบาก
นายท่านสองค่อยๆ ย่องเข้าไปหายืนค่อมตัวลง “หมอมาดูอาการน้องหกเรียบร้อยแล้วขอรับ บาดแผลสาหัสนิดหน่อย เกรงว่าจะลุกจากเตียงไม่ได้อีกสองสามเดือน”
แล้วจู่ๆ ฮูหยินผู้เฒ่าก็ปาถ้วยชาในมือใส่นายท่านสอง
“พวกเจ้าพี่น้องอยากให้ข้าตายนักใช่หรือไม่!” นางดุด่าด้วยความโกรธ แล้วน้ำตาก็ไหลออกมา
นายท่านสองไม่สนใจว่าร่างกายของตนนั้นเปียกอยู่ เขารีบคุกเข่าลงที่หน้าเตียงแล้วพูดด้วยความจริงใจไปว่า “ทั้งหมดเป็นความผิดของพวกเราเองขอรับ ท่านแม่โปรดดูแลสุขภาพของตนเองด้วย”
ฮูหยินผู้เฒ่าน้ำตาไหลพราก นางชี้ไปที่นายสอง แต่ก็โกรธจนพูดอะไรไม่ออก
“ท่านแม่ ท่านแม่ขอรับ!” นายท่านสองเห็นท่าไม่ดีจึงรีบไปลูบปลอบนางแต่กลับถูกฮูหยินผู้เฒ่าผลักออกไป
“พวกเจ้า พวกเจ้าทำเกินไปแล้ว!” ฮูหยินผู้เฒ่ากดเสียงด่าเขา “หลายปีเพียงนี้กลับปิดบังข้าไว้ซะมิด คิดว่านอกจากลูกหกที่ทำตัวเกเรแล้ว คนอื่นๆ ล้วนทำตัวดีมีอนาคต ใช่ พวกเจ้าดี ดีจริงๆ! เรื่องเช่นนี้ยังกล้าคิด! นี่ถ้าท่านพ่อของเจ้ายังอยู่ เขาคงตีเจ้าไม่ยั้ง!”
นายท่านสองที่ไม่ค้านอะไรสักคำก็เงยหน้าขึ้น “ท่านแม่ ท่านยังจำได้หรือไม่ว่าท่านพ่อตายอย่างไร”
ฮูหยินผู้เฒ่าโกรธ “เ
