ขาอายุสั้น เจ้าถามทำไมกัน”
“หากบอกว่าเป็นท่านอาสองที่อายุสั้นดูจะมีเหตุผลเสียกว่า ท่านพ่อมีสุขภาพแข็งแรงมาตลอดจะอายุสั้นได้เยี่ยงไร” นายท่านสองมีสีหน้าเศร้าหมอง
“ท่านพ่อรู้สึกคับใจถึงได้จากไปเร็วเช่นนี้ นับตั้งแต่ท่านปู่ถูกบังคับให้ฆ่าตัวตาย ท่านพ่อก็ไม่ยิ้มอีกเลยเป็นเพราะท่านโมโหมาก”
ฮูหยินผู้เฒ่าเอนกายพิงหัวเตียงโกรธจนร้องไห้ “เจ้ากล้าคิดเช่นนี้ได้อย่างไร ท่านปู่ของเจ้าทำเรื่องที่ผิด ซ้ำร่างกายยังถูกยากัดกร่อนถึงได้จากโลกนี้ไป เพื่อรักษาหน้าตาของปู่เจ้า ฮ่องเต้องค์ก่อนจึงไม่เอาความ! เหตุใดเจ้าถึงได้กล้าลบหลู่เช่นนี้!”
“แต่แผ่นดินต้าฉีนี้พวกเราตระกูลหมิงก็มีความดีความชอบด้วย!” น้ำเสียงของนายท่านสองต่ำลง เขาไม่ยอมแพ้ “ท่านปู่ทุ่มเทด้วยความมุ่งมั่นและศรัทธาเพื่อเขาแล้ว ท่านพ่อและท่านอาสองเองก็ทำงานอย่างหนักแต่เนิ่นๆ เพื่อเขา เหตุใดเขาถึงทำให้ชีวิตท่านปู่พังพินาศไปในพริบตาเดียวด้วยความผิดพลาดเล็กๆ น้อยๆ ด้วย ทำให้ท่านพ่อต้องจากไปอย่างทุกข์ทรมาน”
“เจ้า…” ฮูหยินผู้เฒ่าตกใจจนพูดไม่ออก มือที่ชี้หน้าเขาสั่นเทา พูดไม่ออกไปชั่วขณะ ผ่านไปสักพักนางถึงได้ถามออกไปว่า “พวกเจ้าพี่น้องคิดเช่นนั้นหรือ”
นายท่านสองคุกเข่าต่อหน้านาง ปิดปากตนเองแน่น แต่สีหน้าท่าทางของเขานั้นยืนยันประโยคที่พูดออกไปโดยไม่ต้องสงสัยเลย
ฮูหยินผู้เฒ่าหลับตาทั้งน้ำตา “เวรกรรม! ข้าเลี้ยงพวกเจ้ามาหลายปีเพียงนี้ แต่ไม่รู้ว่าพวกเ
