ให้มากขึ้น หากมีอันใดผิดปกติให้รีบรายงานข้าทันที”
“เรื่องนั้นแน่นอนอยู่แล้ว” นายท่านสองชะงัก “ท่านยังสงสัยนางหรือ”
“ไม่สงสัยไม่ได้” เขาตอบ “ก่อนหน้านั้นไม่ใช่ว่าข้าไม่ลองเรียกดวงวิญญาณของนางกลับมาหรือไม่รักษานางแล้ว เหตุใดจู่ๆ นางถึงได้หายป่วยขึ้นมาแล้วยังมีเรื่องแปลกๆ อีก เราต้องไม่ประมาท”
“แต่ตอนนี้เกิดความผิดพลาดเช่นนั้น” นายท่านสองขมวดคิ้วแน่น “หากคุณชายหยางยื่นมือเข้ามาจะทำเยี่ยงไร”
“ดูและจัดการไปตามสมควร!” เขาตอบ “ผู้ที่ส่งนางกลับมาไม่ได้จากไปแล้วหรอกหรือ อย่าให้นางติดต่อกับคนภายนอก รอให้เหตุการณ์ผ่านไปก่อนแล้วค่อยลงโทษนาง”
“อืม” นายท่านสองครุ่นคิดอยู่พักหนึ่งแล้วพูดว่า “ข้าว่าท่านคงคิดมากเกินไป หากไม่ใช่เพราะเป็นมารดาผู้ให้กำเนิด นางจะเป็นกังวลเพียงนี้ได้อย่างไร ไม่แปลกที่นางจะไปแทน”
“หวังว่าจะเป็นเยี่ยงนั้น” เขาพูดเสียงต่ำลง “หากไม่มีปัญหาก็ดีไป ตอนนี้นางรู้ความลับของพวกเราแล้ว แล้วยังมีปิ่นนั่นอยู่ในมืออีก เราจะต้องไม่ผิดพลาดเด็ดขาด”
“ข้าเข้าใจแล้ว”
“พิธีศพในวันรุ่งขึ้นคงมีเรื่องให้ต้องจัดการมากมาย น้องสี่เองไว้ใจไม่ได้ ท่านไปจัดการเถอะ”
“ได้” นายท่านสองเดินจากไป
ผ่านไปเป็นเวลานาน สักพักคนที่อยู่ในห้องที่มืดมิดก้มหน้าลงมองสองมือของตนเอง
เขาหัวเราะอย่างขมขื่น “ข้าไม่ได้ตั้งใจ ท่านเชื่อข้าหรือไม่”
ภายในห้องที่เงียบสงบไม่มีผู้ใดตอบคำถามของเขา “ข้าเองก็ไม่อยากเชื่อ ว่าตนเองจะท
