หล่อเหลานั้นดูทรุดโทรม ฮูหยินสี่กัดริมฝีปากสีหน้าของนางดูเจ็บปวด แต่เพียงครู่เดียวก็หายไป
ทุกคนออกไปกันหมดแล้วภายในห้องตกอยู่ในความเงียบ
“คุณหนูเจ้าคะ” ถึงแม้แม่นมถงจะเสียใจ แต่พอเห็นหมิงเวยเป็นเช่นนี้ นางก็ยิ่งกังวล
หมิงเวยหลับตาลง และถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกในที่สุด
“ช่างเป็นการแสดงที่ยอดเยี่ยมมากจริงๆ!” นางพึมพำและอดยิ้มออกมาไม่ได้ “หากท่านแม่รู้เข้าคงตกตะลึงที่ได้รับความเมตตาอย่างคาดไม่ถึงเช่นนี้ การตายของนางสามารถทำให้ทุกคนในเรือนนี้แสดงละครใหญ่ด้วยกันได้”
แม่นมถงได้ยินแล้วรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง “คุณหนูพูดอะไรน่ะเจ้าคะ”
หมิงเวยส่ายหน้าและไม่พูดอันใดแล้วหมุนตัวเดินเข้าห้อง นางนั่งลงที่หน้าเตียง และจับมือฮูหยินสาม ผู้ที่ถามกลับเป็นแม่นมถง “ตอนนี้พวกเขาออกไปหมดแล้ว แม่นม ท่านพูดความจริงออกมาเถอะ! เมื่อคืนเกิดอันใดขึ้นกันแน่ ข้าไม่ได้เขียนจดหมายบอกท่านแม่หรือว่าให้รอข้ากลับมา”
พูดถึงเรื่องนี้ แม่นมถงก็ร้องไห้อีกครั้ง “คุณหนู! เหตุใดท่านถึงกล้าทำเรื่องเช่นนี้กันเจ้าคะ ท่านเองก็รู้ดีว่าที่นั่นคือที่ใด เหตุใดวันนี้ถึงกลับช้าเช่นนี้ คงไม่ใช่…”
“ข้าไม่เป็นอันใด” หมิงเวยพูดขัดจังหวะนาง “ข้ายังไม่กลับมาก็เกิดเรื่องขึ้นกับท่านแม่ดูเหมือนว่าเรื่องที่ข้าไปแทนท่านแม่เมื่อคืน ท่านลุงสองคงทราบแล้ว”
“ไม่มีอันใดเกิดขึ้นจริงๆ หรือเจ้าคะ” แม่นมถงถามย้ำอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ
“ไม่มีอันใดจริงๆ
